In de voetsporen van Santa Teresa de Avila

Ávila is wereldberoemd vanwege haar middeleeuwse stadsmuren die de gehele oude binnenstad omringen.  Sinds 1985 is het een Unesco-stad en worden haar muren en talloze nationale monumenten beschermt. Gelegen op 1131 meter hoogte is Ávila de hoogstgelegen provinciehoofdstad van Spanje.

DE BEROEMDE STADSMUREN VAN AVILA

Wie de stad nadert en de machtige ring van 88 torens en 9 poorten ziet oprijzen, begrijpt waarom Ávila zoveel bezoekers trekt. De 12e eeuwse muren van ruim 2,5 kilometer zijn een schitterend en volledig in tact. Voor de meeste bezoekers is Centro de Recepción de Visitantes het startpunt om het historisch centrum te bezoeken. Dat wil zeggen als je binnen de muren wilt lopen, want je kunt er ook voor kiezen om vanaf de buitenkant via een wandelpad langs de stadsmuren te lopen. Deze flinke wandeling van ruim drie kilometer voert naar verschillende stadspoorten die toegang verlenen tot de oude binnenstad.

Achter de middeleeuwse muren ligt het indrukwekkende historisch centrum met romaanse architectuur, gotische kerken, kloosters, musea, en renaissancistische paleisen. Neem zeker een kijkje in Palacio de los Veladas dat pal naast de kathedraal ligt. Het is een prachtig voorbeeld van een renaissancistische paleis dat nu dienst doet als viersterrenhotel. Het zal je niet verbazen dat de formidabele patio een geliefd lunch- en dinerstekje is. En als je daar toch bent, neem dan ook een kijkje in de gotische kathedraal waarvan het retabel en de kloostergalerij binnen speciale aandacht verdienen. Daarna is het tijd om jezelf te trakteren op yemas bij het nabijgelegen La Flor de Castillade aan de Plaza de José Tomé. 


De Muralla de Ávila omringt de oude stad van Ávila volledig. In totaal een oppervlakte van meer dan 2,5 kilometer. De muren zijn drie meter dik en twaalf meter hoog en omvatten negen torens en verscheidene toegangspoorten. Bekende poorten zijn de Puerta de San Vicente en de Puerta del Alcázar die geflankeerd worden door tweelingtorens. Met de bouw van de muren werd begonnen in 1090 en in de 12e eeuw werden ze herbouwd in romaanse stijl. Je kunt om de muren heen lopen of juist bovenop de muren gaan lopen

Kathedraal
Ook de kathedraal  maakt deel uit van de stadsmuren van Ávila. De bouw van de Catedral de Cristo Salvador startte in 1091 en is pas volbracht in de 16e eeuw. De bouwstijl is grotendeels gotisch. Tot de bezienswaardigheden behoren het Sepulcro de Alonso de Madrigal (een fraai beeld in plateresco van Vasco de la Zarza), de retabel en de kloostergalerij. Entree 3 euro.



Palacio de los Velada
Dit 16e eeuw renaissancistische paleis dat nu dienst doet als hotel en restaurant ligt op een steenworp afstand van de kathedraal. De schitterende patio is een geliefde plek om te lunchen of te dineren. Stap zeker even binnen om sfeer te proeven en de fraaie patio te bewonderen.  



Convento de Santa Teresa
Dit klooster werd gebouwd in 1636 op de plek waar Santa Teresa in 1515 werd geboren. Dit interessante museum biedt uitgebreide informatie over het leven van de beroemde Teresa verdeeld over drie secties: de kerk, een relikwie-ruimte en een museum. Tot de hoogtepunten behoren een kapel die gebouwd werd over de kamer waar Teresa werd geboren en een opmerkelijke relikwie in de vorm van een vinger met ring…



Palacio de los Serrano
Dit renaissancistische paleis (nu een cultureel centrum) werd gebouwd in 1557. Palacio de los Serrano behoorde toe aan de wethouder Pedro Álvarez Serrano. De patio is zeker een reden om hier even binnen te stappen. 
Basílica de San Vicente
Deze fraaie romaanse kerk (sinds 1882 een Nationaal Monument) werd gebouwd in de 12e eeuw op de plek waar San Vicente, Sabina en Cristeta in 306 de marteldood zijn gestorven. De kerk bevindt zich net buiten de stadsmuur. 



Iglesia de San Pedro
Deze romaanse kerk bevindt zich aan de Plaza de Santa Teresa, ook net buiten de stadsmuren gelegen. De bouw van deze mooie kerk begon in 1100 en werd vermoedelijk in 1130 voltooid. 

Los Cuatro Postes
Ten noordwesten van de stad in de richtig van Salamanca vinden we het momunent Los Cuatros Postes, zowel een heiligdom als uitzichtspunt. Vanaf Cuatro Postes heb je het mooiste uitzicht op Ávila. 


IN DE VOETSPOREN VAN DE HEILIGE TERESA

Ávila is bovenal de stad van Teresa de Ávila (in het Nederlands: Theresia van Ávila). De heilige Theresia geldt als Spanjes  meest invloedrijke vrouwen en hervormers van de katholieke kerk. Ruim 500 jaar geleden, in 1515, werd ze geboren in Ávila en precies op deze plek staat nu haar museum.

Je zult het al snel merken, Teresa is overal in Ávila aanwezig. Een van de 15 Teresaplekken in Ávila is Los Cuatro Postes, waaraan een beroemde annekdote is verbonden. Op zevenjarige leeftijd wilde Teresa het martelaarschap bereiken en daarom liep ze met haar broertje weg van huis. Maar een oplettende oom stak hier op het allerlaatste moment een stokje voor. Deze iconische plek bevindt zich op een heuvel en is derhalve een regelrechte aanrader vanwege het magistrale uitzicht op de ommuurde stad. Een andere prominente Teresaplek is haar geboortehuis, dat nu het Convento Santa Teresa is.


Op negentienjarige leeftijd werd Teresa non. Ze sterft op 4 oktober 1582 en haar naamdag wordt  jaarlijks op 15 oktober gevierd. Ze wordt in Spanje vooral geprezen vanwege het hervormen van de Orde der Karmelieten, het stichten van tientallen kloosters en het schrijven van belangrijke mystieke werken. In Nederland had Teresa grote invloed op de in 1985 zalig verklaarde karmeliet Titus Brandsma. 

Proef ook de Yemas de Santa Teresa. Dit zijn heerlijke lokale zoetigheden uit Ávila. Volgens de locals is Chuchi Pasteleria de beste traditionele banketbakkerij van Ávila. Hier hebben ze de lekkerste yemas, kleine typische gebakjes uit Ávila ter ere van Teresia van Ávila. Yemas de Santa Teresa ofwel Yemas de Ávila (dooiers van Ávila) zijn hét perfecte lokale souvenir uit deze streek. Ze zijn in heel Spanje verkrijgbaar, maar worden toch steevast verbonden met de stad Ávila. Ze zijn erg populair door hun opvallende vorm: het zijn kleine oranje bolletjes geserveerd in een wit snoeppapiertje.

Naar Spanje na de Covid, ontdek de natuur en het historisch erfgoed in Castilla y Leon

Voor het eerst in jaren is het rustig in de grote steden van Spanje. Nu de grenzen nog gesloten zijn heerst er een ongekende stilte.

Maar over een paar dagen is het gedaan met de rust en opent Spanje zijn grenzen weer voor toerisme. In eerste instantie zijn de Schengenlanden welkom. Er is ondertussen hard gewerkt om zo snel mogelijk het toerisme in Spanje weer op gang te brengen.

Maar wil Spanje wel terug naar hoe het ‘vroeger’ was? De toerist is zeker zeer welkom in de de binnenlanden, maar is hij nog welkom in aan de kust of in steden als Madrid of Barcelona? En wil de toerist daar op dit moment wel heen?

De periode na de crisis geeft ons een unieke mogelijkheid om na te denken waar we met het toerisme heen willen. Waar we vandaan kwamen is niet de weg waarop we willen terugkeren. Bepaalde gebieden hadden duidelijk te maken met overtoerisme en de bijbehorende randverschijnselen. Dat zet onze identiteit en de leefbaarheid onder druk. De kunst is om met zijn allen een nieuwe vorm van toerisme aan te boren waarbij erfgoed een belangrijke plek inneemt.

Ik denk dat het goed is dat de schoonheid van Spanje toeristen trekt. Dat de monumentale steden door zoveel buitenlanders worden bezocht is een teken dat al die cultuurhistorische waarde wordt gewaardeerd. Iets waar we vaker bij stil zouden moeten staan.  Dé regio als het om erfgoed van Spanje gaat, is zonder twijfel Castilla y Leon want daar ligt de bakermat. Bovendien biedt Castilla y Leon schitterende natuurgebieden.

Voor mensen die zin in Spanje hebben, maar absoluut geen behoefte aan massatoerisme hebben zet ik zeven superplekken in Castilla y Leon voor je op een rij. Kies je voor rust en ruimte en niet voor rijen wachtende mensen bij musea, zoek dan deze veelzijdige regio eens op. Castilla y Leon ligt central in Spanje en is met auto, trein of vliegtuig goed te bereiken. (klik op de titel om het gehele artikel te lezen)

1. De adembenemende schoonheid van de Sierra de Gredos

 

Ver weg van de Spaanse Costa´s ligt een groen gebied waar de tijd stil lijkt te staan. Nagenoeg in het midden van Spanje vind je een oase van authentieke Spaanse natuur, vol wonderbaarlijke landschappen waar de paden en de bomen de sfeer van vroeger fluisteren.

Op ongeveer een uur rijden van Madrid ligt de prachtige bergketen van de Sierra de Gredos. Hier komen natuurliefhebbers om te wandelen en te genieten van rust en stilte. Het gebergte is een regionaal park met als hoogste punt de Pico Almanzor van 2.592 meter hoog. De streek staat met name bekend om de mooie, glasheldere bergmeren en ruige kloven.

 

2. Eurovelo 1, de Atlantische kustroute op de fiets

 

Wat bezielt me om op weg te gaan? Deze vraag stel ik mezelf regelmatig. Weg uit je vertrouwde omgeving, los uit de dagelijkse sleur, andere mensen ontmoeten, genieten van de mooie natuur op een andere plek, andere landschappen ontdekken of nieuwe ideeën of inzichten opdoen.

Dit keer maak ik een fietstocht door het noorden van Spanje over de Eurovelo 1-route in Castilla y Leon en ga ik op zoek naar afwisselende landschappen onder de Spaanse zon. De Eurovelo 1 is officieel een route van ruim 9000 kilometer die loopt van Noord-Noorwegen naar Zuid-Portugal maar ik beperk me tot een paar dagen op het traject dat door Noord-Spanje loopt. Het startpunt is het dorpje Villafranca Montes de Oca. Van daaruit fiets ik over oude geitenpaden, langs riviertjes en watervallen en af en toe stop ik bij een kappelletje in een gehucht of dorp.

 

3. Mogarraz. Een verscholen bergdorp met eigen identiteit

 

Omringd door honderden portretten, waarvan de ogen mij aanstaren, drink ik een lokale sterke drank op het terras van de plaatselijke kroeg in het bergdorpje Mogarraz. Ik voel me nogal bekeken door de beeltenissen rondom mij waarmee ik geconfronteerd word.

4      10

Ik ben in dit dorp beland via een bergpad vanuit La Alberca, een plaatsje in het binnenland van Salamanca dat tegen de Sierra de Francia ligt aangeplakt. Op het eerste gezicht lijkt Mogarraz exact op de andere dorpjes die ik in de omgeving bezocht heb. Vakwerkhuizen met een paar verdiepingen, een oude kerk met een verlaten historisch plein en in de keienstraten de vriendelijke boerenbevolking bij wie je op de verweerde gezichten kan aflezen dat het bestaan in de Sierra, zelfs vandaag de dag,  niet gemakkelijk is.

 

4. Burgos; wandelen door duizenden jaren oude geschiedenis

 

Burgos staat onder andere bekend als stad waar veel pelgrims neerstrijken die de route naar Santiago de Compostela lopen. De boeiende stad ligt op 860 meter hoogte aan de rivier de Arlanzon. De hoofdbezienswaardigheid van Burgos is de grote Santa Mariakathedraal en dit is de voornaamste reden van mijn bezoek aan de stad. De Santa Maria staat als enige kathedraal van Spanje op de werelderfgoedlijst van Unesco en heeft grote gelijkenis met de Notre Dame in Parijs.

Tussen de 10e en 15e eeuw is Burgos de hoofdstad van het Koninkrijk van Castilla-Leon. Door de gunstige ligging aan de Camino, de weg naar Santiago de Compostella, en het monopolie op de handel in merinowol, ontwikkelt de stad zich in de middeleeuwen van militair gehucht naar een krachtige commerciële stad. In de stad is veel van de middeleeuwse pracht bewaard gebleven. Bijzondere gebouwen zijn onder andere de Mudejarboog van San Esteban en de gelijknamige gotische kerk.

Sinds 1984 staat de Kathedraal van Burgos op de Werelderfgoedlijst van UNESCO.
De Santa Mariakathedraal is gebouwd op de top van een Romaanse tempel naar het Normandisch Frans, gotisch model. De geschiedenis van de gotische kunst wordt in deze kathedraal samengevat in de architectuur en unieke collectie kunstwerken, waaronder de koepel met sterrenhemel, veel schilderijen en glas-in-loodramen. Onder het koepelgewelf ligt het grafmonument van de Spaanse ridder El Cid Campeador en zijn vrouw Doña Jimena. Aan de noordzijde van de kathedraal bevindt zich de escalada dorada, een gouden trap uit de renaissancetijd. Een ander historisch kunstwerk is de Papamoscas. Een beeld dat op elk uur zijn mond opent en zijn tong uitsteekt.

5. De mooiste 5 monumenten in Segovia

De Spaanse stad Segovia ligt op ongeveer anderhalf uur rijden ten noordwesten van Madrid. De hooggelegen stad behoort tot de autonome gemeenschap Castilla y León. Segovia is een wat minder bekende parel uit de geschiedenis, die in het jaar 1985 uitgeroepen werd tot werelderfgoed van Unesco. En dat is niet geheel onterecht. Zo bevindt zich hier de belangrijkste en tevens nog geheel complete Romeinse aquaduct van Spanje. Maar het compacte historische centrum heeft nog veel meer te bieden. Achter het sprookjesachtige Alcázar, de vele paleizen, kloosters en de kathedraal van Segovia gaan heel wat verhalen en legendes schuil.

IMG_1936

Het schitterende kasteel van Segovia lijkt erg veel op de sprookjesachtige kastelen in kinderboeken. En ook de geschiedenis en legendes doen er misschien niet voor onder. Het ‘Alcázar Real de Segovia’ aan de Plaza de la Reina Victoria Eugenia, is een erfenis uit de negentiende eeuw.

 

6. De Arribes del Duero, een verscholen juweel in de natuur.

 

Pepe neemt met zijn auto een scherpe bocht over het hobbelige keienpad. Met rode wangen, het is 35 graden en Pepe heeft geen airco, geniet ik van het woeste landschap. Toch ben ik blij als ik weer uit mag stappen bij de Mirador Picon de Felipe, want de auto heeft namelijk ook geen schokbrekers…

20160608_154019

Wat ik te zien krijg is de moeite waard. Als ik naar beneden kijk in een duizelingwekkend ruim 500 meter diep ravijn, zie ik tussen de ruige bergen de rivier de Duero stromen. De Duero is de belangrijkste rivier in het noordwesten van het Iberisch Schiereiland. Hij ontspringt in Spanje in de provincie Soria op 2000 meter hoogte en loopt over een lengte van bijna 900 kilometer naar het Portugese Oporto waar hij in de Atlantische Oceaan uitmondt. Over een lengte van 112 kilometer vormt de Duero de grens tussen Spanje en Portugal.

 

7. Goede wijn behoeft geen krans; La Rueda

 

Als er ooit een druif is geweest die het moet hebben van geavanceerde technologie, dan is het wel de Verdejo, die voornamelijk in en rond het plaatsje La Rueda, ten noordwesten van Madrid, geoogst wordt.

Laatst was ik op bezoek bij de familie Yllera die gedurende de afgelopen twintig jaar een groot aantal kleine oude bodega´s in Rueda van de ondergang hebben kunnen redden. Een bijzonder project heeft er voor gezorgd dat Grupo Yllera de diverse kelders van deze bodega´s met elkaar in verbinding hebben gesteld en zo is er een ondergronds labyrint van oude wijnkelders ontstaan dat je kunt bezoeken. Het labyrint ligt twintig meter onder de grond en is bijna een kilometer lang.

3 9

Het labyrint is genoemd naar een verhaal uit de legende uit de Griekse Mythologie waar ´De draad van Ariadne´ centraal staat. Ariadne zou de held Theseus geholpen hebben te ontsnappen uit het labyrint waar een Minotauro woonde. Ze gaf Theseus een zwaard en een kluwen wol (De draad van Ariadne). De wollen draad moest hij afwikkelen terwijl hij het labyrint in ging. Ariadne was namelijk bereid om Theseus te helpen op voorwaarde dat hij met haar zou trouwen, zodra hij de uitweg uit het labyrint gevonden zou hebben. Theseus doodde met het zwaard de Minotaurus die in het labyrint huisde en vond dankzij ´De draad van Ariadne´ de uitgang terug.

De ondankbare Theseus liet Ariadne kort daarna in de steek. Maar de god van de druiven en de wijn, Dionysus, onfermde zich over haar en maakte haar tot zijn vrouw.
Het wijnhuis Yllera heeft haar wijnen naar de personages van de legende genoemd; Ariadna, Dedalo, Teseo, Las Doncellas, El Minotauro, Dionisos etc. Iedere wijn heeft, afhankelijk van zijn karakter en leeftijd, een bijpassende naam uit de legende gekregen.

Voor een veilige vakantie en een rustig gevoel wat betreft afstand bewaren kun je uit deze 7 superplekken vast een keuze maken. Mijn advies is : doe ze gewoon allemaal en neem de tijd en voel, proef, ruik, hoor en observeer de schoonheid tijdens je ontdekkingstocht door het oude Spanje.

 

De adembenemende schoonheid van de Sierra de Gredos

Ver weg van de Spaanse Costa´s ligt een groen gebied waar de tijd stil lijkt te staan. Nagenoeg in het midden van Spanje vind je een oase van authentieke Spaanse natuur, vol wonderbaarlijke landschappen waar de paden en de bomen de sfeer van vroeger fluisteren.

Op ongeveer een uur rijden van Madrid ligt de prachtige bergketen van de Sierra de Gredos. Hier komen natuurliefhebbers om te wandelen en te genieten van rust en stilte. Het gebergte is een regionaal park met als hoogste punt de Pico Almanzor van 2.592 meter hoog. De streek staat met name bekend om de mooie, glasheldere bergmeren en ruige kloven.

Spaanse steenbokken en reeën worden hier regelmatig gespot en vogelaars kunnen op zoek naar de steenarend, Spaanse keizerarend, monniksgier en vale gier. Ik rij door het imposante bergebied en val van de ene verbazing in de andere. Wat een uitzichten, wat een ongekende schoonheid, en wat een rust! Ik krijg onmiddellijk zin om de wandelschoenen aan te trekken en parkeer de wagen bij een gemarkeerd landweggetje.

In dit droomgebied voor wandelaars zijn de paden, die verzorgd worden door de parkwachten, uitstekend begaanbaar. Ik hoef geen professionele klimmer of bergwandelaar te zijn om vlak bij de toppen te komen. Vanaf het Plataforma de Gredos zijn er goed begaanbare wandelroutes te ontdekken. Voor vandaag heb ik gekozen om te wandelen aan de zuidzijde van de bergen die uitkijken op de regio Extremadura.

De uitdagende bergpaden slingeren boven indrukwekkende valleien. Er liggen kleine dorpjes, die via smalle asfaltweggetjes met elkaar zijn verbonden. Kenmerkend voor de zuidelijke Gredos-hellingen is het zachte microklimaat. Daarentegen heb ik gehoord dat het op de noordhellingen soms wel tien graden kouder kan zijn en blijft de winterse sneeuw liggen tot in april of mei.

Zo hoog in de bergen is de lucht schitterend blauw. En bijna altijd komt de zon hier in volle glorie op. Niet altijd, maar zo rond 300 dagen per jaar is er licht. Puur zonlicht en zuivere lucht. Is dat niet geweldig? Het voorjaar is misschien wel de mooiste tijd om in de Sierra de Gredos te bezoeken.

Alles is dan groen, fris en fruitig en de temperatuur is zacht. Qua klimaat is het heerlijk, al koelen de nachten behoorlijk af. Deze tijd van het jaar is ideaal om op verkenning te gaan naar dorpjes en stadjes en naar de diversiteit binnen het gebied. Maar ook ´s winters kun je er terecht, dan wordt er veel getoerskied en gewandeld op sneeuwschoenen.

Het wonderlijke is dat ik me op het ene moment bevind in een lieflijke vallei met meren en het volgende moment in een granieten landschap met ruige pieken tot bijna 2600 m. Het ongerept natuurgebied van ongeveer honderd kilometer lang is uitgeroepen tot een beschermd natuurpark, waar veel wild leeft.

De Sierra kent een rijke geschiedenis en is bekleed met talrijke fraaie dorpjes met kleine huizen, waar je nog kan genieten van eenvoud, stilte en streekgerechten. Toeristen kom je hier vrijwel niet tegen.

Na mijn eerste wandeldag logeer ik in het Parador Hotel Gredos, de eerste Parador hotel dat in 1928 in Spanje is gebouwd.  Oorspronkelijk was deze Parador bedoeld als jachtpaviljoen voor koning Alfonso VII, vandaar de zeer rustieke inrichting in warme groene en rode tinten met talrijke jachtmotieven en jachttrofeeën.

In het restaurant geniet ik van een heerlijke maaltijd van streekgerechten, waaronder een flink stuk vlees van de zwarte Avileense koe. Voor gastronomie zit je in Castilla y Leon natuurlijk altijd goed.

Na de maaltijd ben ik uitgenodigd in het observatorium van het hotel om een Starlite experience mee te maken. Door de heldere nacht is het een ideale plek om sterren te kijken terwijl ik uitleg krijg van een astronoom en de deken die het hotel voor me heeft klaargelegd, om me heen sla.

De volgende dag rij ik naar het bezoekerscentrum aan de noordkant van de Gredos. In het Casa del Parque vertelt de gids me van alles uit over het ontstaan van de het gebergte en over de natuur. In het centrum biedt men de gelegenheid om gratis een E-bike te gebruiken, een initiatief van het door de Europese Unie gesubsidieerde Moveletur.

Wat mij betreft is het ideaal om de omgeving op een elektrische fiets te ontdekken want aan deze kant van de bergketen liggen uitdagend slingerende maar vooral steile bergpaden die boven indrukwekkende valleien slingeren. Zonder veel inspanning te verrichten glij ik langs het landschap met veel zwartharig rundvee dat vrij rondloopt en in de lager gelegen gebieden bezoek ik dorpjes die leven van de amandeloogst, bijenteelt en wijnbouw.

Na de fietstocht eet ik mijn picknick in de schaduw van de bomen en kan ik genieten van de veelzijdigheid aan vogels die in het gebied leven en gretig van mijn overgebleven stukje stokbrood pikken. Dan pak ik de auto en na een tijdje rijden, parkeer ik bij het uitzichtspunt Puerto del Pico.

Van hieruit loopt een oud romaans pad, La Calzada Romana, dat uitkomt bij het dorpje Cuevas del Valle. Als de stenen van dit vijf kilometer lange pad konden spreken, dan zouden ze me vertellen over de Romeinen die het pad hebben aangelegd.

Eenmaal in het dorp aangekomen, neem ik plaats op een terrasje langs de rivier en bestel ik een glaasje lokale wijn. De waard van het lokaal vraagt of ik Spaans spreek. Hij heeft niet veel te doen en komt even bij met zitten. Zo kom ik te weten dat de wijnbouw in de Gredos is al eeuwenoud is en gemaakt wordt van de Albillo Real, een inheemse druivensoort.

De wijn heeft de naam Cebreros gekregen en is daarmee vernoemd naar één van de wijndorpen in het gebied. Een dorp met een bijzondere geschiedenis, want Adolfo Suarez, de eerste democratisch gekozen president van Spanje na de dictatuur van Franco, komt er vandaan.

De oude coöperatief in Cebreros is in handen van een Spaanse wijnmaker die het potentieel van de wijnen in deze regio al vroeg zag. Hij brengt met zijn wijn Transicion een prachtig eerbetoon aan de geschiedenis van Cebreros door met deze naam te verwijzen naar de transitieperiode van dictatuur naar democratie, onder leiding van president Suarez.

Terwijl we in de zon wat zitten te babbelen, zet mijn gesprekspartner nog een glaasje wijn neer en trakteert hij me op een schaaltje gezouten amandelen van eigen oogst. Hij legt me uit dat via het oude romeinenpad ieder jaar in juni de Transhumancia wordt gehouden.

Dan wordt het vee dat in de winter in lager gelegen gebieden wordt ondergebracht naar de hoge bergen wordt geleid waar velden met fris sappig gras op hun komst wachten. Het schijnt een hele belevenis te zijn waar veel nationale toeristen op af komen.

De Transhumancia valt net niet samen met La Fiesta del Piorno, Het feest van de brem, eind mei/ begin juni. De Gredos schijnt in die periode te schitteren van goudgele bremstruiken. Ik kijk er van op als ik hoor dat op La Fiesta del Piorno tijdens het muziekfestival zelfs internationale artiesten hebben opgetreden zoals Sting, Bob Dylan en Rod Stewart.

De Sierra de Gredos is een ruig en onherbergzaam gebied met prachtige beekjes, grillige bergtoppen, kronkelende bergpaden en machtige rotsformaties. Een prachtig decor voor een heerlijke vakantie. In dit gebied in de provincie Avila (Castilla y Leon) kun je behalve genieten van de omgeving en van de gastronomie, je sportieve hart volledig ophalen.

Uiteraard heb ik ook meteen een bezoek gebracht aan Avila, de hoofdstad van de gelijknamige provincie. Het is op een hoogte van ruim 1100 meter de hoogste provinciehoofdstad van Spanje. Avila is beroemd vanwege zijn muur, niet voor niets Unesco Werelderfgoed, die de hele binnenstad omringt met de 2.5 km lange stadswal uit de Middeleeuwen, met 88 torens en 9 toegangspoorten.

Ik breng de laatste nacht door in het monumentale historische centrum van de stad, geheel in historische sfeer, in het Parador Raimundo de Borgoña, een paleis uit de zestiende eeuw. Zonder een moment te twijfelen kies ik ervoor om te dineren in het stijlvolle restaurant van het hotel dat uitkijkt op de paleistuin en de stadswallen.

Ik bestel de beroemde pucherete teresiano, een stoofpot van varkensvlees en groenten typisch voor Ávila en als dessert, de beroemde yemas de Santa Teresa, een gesuikerd gerechtje op basis van eigeel dat net als het hoofdgerecht genoemd is naar Santa Teresa de Jesus, de beschermheilige van de stad.

De Sierra de Gredos in Avila kun je per auto bereiken via Madrid, Salamanca of via de Zilverroute vanaf Extremadura.

(Met dank voor de trip aan het Spaans Verkeersbureau in Den Haag en Fundacion Siglo in Castilla y Leon)

 

 

 

 

 

Fiets dwars door Spanje via de Eurovelo 1 route

EuroVelo routes zijn een initiatief van de Europees fiets federatie (ECF). Deze internationale routes zijn lang tot heel lang en gaan op zijn minst door twee verschillende landen. In dit Blog behandel ik het deel van de Eurovelo 1 tocht die dwars door het veelzijdige Castilla y Leon in Spanje loopt.

Aan dit project werken in totaal zes landen mee; Noorwegen, het Verenigd Koningrijk, Ierland, Frankrijk, Spanje en Portugal, en vijf autonome Spaanse regios; Navarra, La Rioja, Castilla y Leon, Extremadura en Andalusië.

De afstand door Spanje bedraagt ongeveer 1.373 km en loopt door Navarra, La Rioja, Castilla y Leon, Extremadura, en Andalusië en is gebaseerd op de cultuur van oude Historische Paden van de regios waar deze doorheen loopt, beginnend in de Pyreneën bij Navarra aan de Atlantische zeezijde en eindigend aan de Atlantische kust in het zuiden van Spanje.

De route die door de regio Castilla y Leon loopt, met ongeveer 514 km, kruist vier Historische Paden; De Santiagoroute (route Francés), Het Kanaal van Castille, De Dueroroute en De Zilverroute. Zij vertegenwoordigen vier door Unesco uitgeroepen Werelderfgoederen en drie gekwalificeerde wijnroutes. Al met al een zinnestrelende tocht met steden die volop historie bieden en doorspekt zijn met eeuwenoude paden waarvan enkelen uit de Romaanse en Gotische tijd en wijnroutes waar je kunt genieten van een uitstekende gastronomie en wijnen met het Denominacion de Origen certificaat.

De tocht komt vanuit La Rioja over de Santiagoroute de plaats Burgos binnen. Daar kun je de kathedraal bezoeken. Een van de grootste bewijzen van Gotische kunst die als enige kathedraal in Spanje tot Erfgoed van de Mensheid is bezegeld. Iets buiten Burgos ligt het Yacimiento Arquelógico van de Sierra de Atapuerca, een bewijs van de menselijke evolutie, ook op de lijst van Erfgoed van de Mensheid van Unesco.

Via het Kanaal van Castille bij Palencia en de Dueroroute, komen we langs routes van gekwalificeerde wijnen zoals Cigales, Rueda en Toro en kun je genieten van een rijk scala van wijnen en gastronomie van hoog niveau.

De tocht gaat verder via het Rio Duero pad tot aan de plaats Zamora, bekend als de Romaanse hoofdstad in Spanje en liggend aan de Zilverroute, tot aan Salamanca.

Salamanca is een stad die door Unesco ook is uitgeroepen tot Erfgoed van de Mensheid en een belangrijke culturele en historische erfenis heeft achtegelaten. Hier bevindt zich de eerste Universiteit van Spanje die bekend staat als de oudste ter wereld.

De afdeling toerisme van de regio Castilla y Leon, heeft in samenwerking met reisagenten met jarenlange ervaring in de fietswereld een divers aanbod ontwikkeld waarbij je kunt genieten van deze prachtige tocht. Profesionele mensen die hun ervaring met je kunnen delen in de diverse gebieden van de EuroVelo 1 kustroute. Zij demonstreren je hoe je de rijke historie, natuur, wijnen en gastronomie op deze Europeese route, dwars door Spanje, kunt ontdekken. Zij nodigen je hartelijk uit de route te fietsen en de rijkdom van hun regio te leren kennen.

Vanuit de Junta van Castilla y Leon in Spanje werkt men in samenwerking met Feder AntlantiOnBike EAPA/_024/2016 aan het programma Interreg Espacio Antlantico. Het project bestaat uit de ontwikkeling en promotie van de Eurovelo 1 route, ook wel genoemd Atlantic Coast Route, die loopt van de Noordkaap in Noorwegen tot Caminha in Portugal, met een totaal van 9.150 kilometer.

Wat doet EuroVelo?

  • EuroVelo streeft naar het uniformiseren van de veiligheidsvoorschriften van de vele fietsroutes die Europa rijk is.
  • EuroVelo promoot zichzelf als centraal informatie- en aanspreekpunt voor de fietstoerist in Europa.
  • EuroVelo communiceert over de reeds bestaande fietsroutes. Zo wil het het Europese fietstoerisme versterken.

Wat zijn de kenmerken van EuroVelo?

  • Voor elk type fietser toegankelijk (zowel voor door de wol geverfde fietsers als voor beginners)
  • Steeds in de buurt van adembenemende natuur, culturele sites of UNESCO werelderfgoed
  • Langs de route bevinden zich steeds etablissementen aangepast aan fietstoerisme, zijnde reparatiepunten, restaurants met fietsstalling, fietsvriendelijk logement, etc.

 

 

 

 

 

97 unieke ervaringen in Paradores de Turismo

Logeren in de Paradores van Avila

Afgelopen maand kreeg ik opnieuw de kans om in twee spookjesachtige Paradores te mogen logeren. Dit keer in de provincie Avila. De eerste twee nachten logeerde ik in het Parador in de stad Avila en had ik de mogelijkheid om de Unescostad in alle rust te bezoeken. Vervolgens maakte ik een roadtrip door de Sierra de Gredos en sliep ik twee nachten in het oudste Parador van Spanje, midden in het indrukwekkende natuurgebied Gredos.

Paradores zijn unieke plekken om te logeren. De Spaanse hotelketen bestaat momenteel uit 97 accommodaties, gelegen door het hele land. Overnachten in deze vaak historische bouwwerken, betekent een reis terug in de tijd, met vanzelfsprekend modern comfort. Een verblijf in een Parador is de ideale basis voor een verkenningstocht door het mooie Spanje.

 

Overnachten in kastelen, kloosters en andere historische gebouwen.

De meeste Paradores zijn gevestigd in gerestaureerde kastelen, kloosters en andere historische gebouwen of liggen in een historisch uiterst interessante omgeving. Door hun kleinschaligheid ben je verzekerd van Spaanse gastvrijheid en persoonlijke service. Naast die prachtige setting, bieden de hotels goede  faciliteiten, van gerenommeerde golfbanen tot moderne spa’s en niet te vergeten: alle comfort die je je wensen kunt. In de eersteklas restaurants van de Paradores kunt u kennismaken met de voortreffelijke regionale gerechten. Haute cuisine in een unieke omgeving!

Routes en voordelen! 

Een verblijf in een Parador is een fantastische manier om kennis te maken met de rijke cultuur, de tradities en levensstijl van de Spanjaarden. Je hebt een grote keuze uit unieke locaties; van het groene bergachtige noorden tot de schitterende kustlijn van Andalusië in het zuiden.

Er zitten grote verschillen tussen de Paradores, zo kun je kiezen tussen bepaalde stijlen, regio’s of segmenten. En wat dacht je ervan om eens een Parador route te maken? Ook tijdens de routes kun je kiezen tussen verschillende thema-routes. Zo zijn er wijnroutes, de natuurroutes en bijvoorbeeld de mediterrane route.

Om volop van de bestemming te genieten zijn de “Paradores experiences” gecreëerd. Die de mogelijkheid bieden om unieke verblijven te combineren met  culturele, historische, gastronomische en welnesservaringen. Op de website staan diverse routes en unieke pakketten om uit te kiezen. Kies de ervaring die je het meest aanspreekt  en ontdek Spanje, de gastronomie, de cultuur, de natuur en de Spaanse hartelijkheid.

De 100e Parador

Het Paradorconcept blijft in beweging. Op dit moment staat gepland dat in 2020 de 98e Parador zal worden geopend. In de provincie A Coruña aan de Costa de la Muerte in Muxa. Ook zijn de restaurantiewerkzaamheden in gang gezet van het Monasterio de Veruela in de provincia Zaragoza. Daarna zal  er ook op Ibiza, Morella en Molina de Aragon aan uitbreiding gewerkt worden. In 2018 vierde de Pardores dat het concept 90 jaar bestond en zoals het er nu uit ziet hebben Paradores binnen een jaar of twee opnieuw reden tot een feestje. Als de 100e Parador zal worden geopend.

Bestaat er een top 5 van Paradores?

Op de ochtend van mijn vertrek uit de Sierra de Gredos, ontbijt ik met Alejandro Nedstrom, de International Area Sales Manager. Hij is al bijna dertig jaar werkzaam bij Paradores. Als ik hem vraag welke zijn favoriete Parador is moet hij glimlachen. ´Van de 97 Paradores die er bestaan, hoef ik er nog maar 4 de ontdekken. Iedere keer als ik een van onze hotels bezoek, ben ik weer verbaast. Want iedere ervaring is anders. Het is onmogelijk een top 5 samen te stellen. Zelfs als je me naar een top 10 of top 20 zou vragen, zou ik nog je geen antwoord kunnen geven. Iedere Pardor heeft iets speciaals dat aanspreekt. Hotels die de geschiedenis doen herleven, hotels die de natuur ons geeft, hotels die ons een unieke ervaring bieden, de kwaliteit van alles. Er is éen ding dat ze allemaal gemeen hebben: Dat is de warme uitsraling van het personeel.´

Ik heb zelf nog heel wat Paradores te ontdekken. Mijn top 10 kun je vinden op een eerder geschreven blog. Tijdens mijn ontbijt met Alejandro hoor ik dat in een van de Paradores op mijn favoriete lijstje zich ook spoken herbergen. De directeur en het personeel durven daar´s nachts niet alleen in de receptie of in het restaurant te zijn. Over unieke ervaring gesproken… Wil je weten welke Parador dat is? Ik geef je één tip. Het staat in mijn top 10 en ligt in Andalusië… Maar eigenlijk raad ik je aan gewoon alle Paradores die je op je route tegenkomt uit te proberen.

 

 

 

 

 

Eurovelo 1, de Atlantische kustroute op de fiets

Wat bezielt me om op weg te gaan? Deze vraag stel ik mezelf regelmatig. Weg uit je vertrouwde omgeving, los uit de dagelijkse sleur, andere mensen ontmoeten, genieten van de mooie natuur op een andere plek, andere landschappen ontdekken of nieuwe ideeën of inzichten opdoen.

Dit keer maak ik een fietstocht door het noorden van Spanje over de Eurovelo 1-route in Castilla y Leon en ga ik op zoek naar afwisselende landschappen onder de Spaanse zon. De Eurovelo 1 is officieel een route van ruim 9000 kilometer die loopt van Noord-Noorwegen naar Zuid-Portugal maar ik beperk me tot een paar dagen op het traject dat door Noord-Spanje loopt. Het startpunt is het dorpje Villafranca Montes de Oca. Van daaruit fiets ik over oude geitenpaden, langs riviertjes en watervallen en af en toe stop ik bij een kappelletje in een gehucht of dorp.

Mooie vergezichten lonken, er doemen hoge heuvels op, het is vast prachtig om die eens te beklimmen. Vogelgeluiden klinken als muziek in mijn oren. Vlinders vergezellen me op mijn weg en af en toe vliegt er een roofvogel boven me. Vrijheid blijheid. Hier word ik gelukkig van. Ergens op een terrasje van een klein zaakje drink ik een cortado. Met een groot glas water.

Als ik op dag twee door de poort van Burgos kom, lijk ik wel te zijn terechtgekomen in een filmscenario: eerst zie ik een bedrijvig plein en dan de kathedraal. Op een hoek staat een muilezel. Pelgrims die de Santiagoroute lopen, zitten met hun pijnlijke voeten in een fontein en maken kennis met elkaar. Er wordt gekookt, het ruikt naar gebakken knoflook. En er wordt gegeten. Midden in dit levende schilderij stap ik af en stil ik de honger van mijn knorrende maag met een stevige maaltijd op basis van morcilla (bloedworst).

De volgende dag bezoek ik de prachtige kathedraal, neem ik afscheid van de wandelaars en de sfeervolle accomodatie. De tocht heeft heel veel te bieden. Ik ontdek tal van cultuurhistorische schatten, afwisselende landschappen met barre hoogvlakten, bosrijke hellingen, vruchtbare valleien aan wederszijden van het Kanaal van Castilia, en ruige rotspartijen.

Dan sta ik opeens oog in oog met een enorme stier die het fietspad belemmert. Blijkbaar is hij goed gemutst, want hij kijkt me enkel aan als ik van mijn fiets afstap en met een grote boog via de berm om hem heen loop, mijn fiets in de hand en als eventueel beschermingswapen in de aanslag. Als ik aankom in het plaatsje Castrojeriz besluit ik dat het tijd is voor een welverdiende rustdag.

Ik bezoek de Santo Domingo kerk en op deze stralende dag betrap ik mezelf erop dat ik het mooie nummer Sin ti no soy nada van Amaral maar niet uit mijn hoofd krijg. De zon schijnt uitbundig en het dorp is prachtig.

Nagestaard door een hondertal geiten vervolg ik de volgende dag mijn weg. Gedreven door een innerlijke drang te willen weten wat achter de horizon ligt, trap ik door. Die avond kom ik aan in Fromista. Dat is tevens mijn eindpunt. Om de hele tocht te fietsen heb je 14 dagen nodig. Helaas laat mijn fysieke conditie op de fiets iets te wensen over en ik moet eerlijk toegeven dat de organisatie me op bepaalde punten heeft opgehaald en naar het volgende startpunt heeft gebracht. Een beetje smokkelen mag, toch? Ik heb enorm genoten van de uitbundige combinatie van kunst, historie en fietsen. En uiteraard ook van de gastronomie en de ribera del Duero-wijnen van de streek.

EuroVelo 1, de Atlantische kustroute, is onderdeel van het netwerk van de European Cycling Federation. Vanaf de Noordkaap gaat de route langs de Noorse kust, steekt over naar Aberdeen, doorkruist Schotland, en steekt dan over naar Belfast. Na een ronde om Ierland volgt opnieuw een oversteek naar Wales, en via Cornwall en de oversteek van Het Kanaal beland je in Bretagne. Langs de Franse kust naar het zuiden, de Pyreneeën over en dan midden ??) door Spanje naar de zuidkust. Tenslotte via de Algarve (Portugal) naar de Portugese westkust. Het is niet erg waarschijnlijk dat iemand de hele route in één keer zal afleggen. Maar door de verscheidenheid van landen en mogelijkheden biedt ze voor elk wat wils en volop mogelijkheden voor een aantal gevarieerde vakantiefietstochten.

Het traject via het Spaanse binnenland is vooral heuvelachtig en niet bijzonder zwaar. De tocht loopt van het Noorden tot het zuiden van Castilla y Leon en loopt door vier bijzondere gebieden: 1. De Pelgimsroute naar Santiago, 2. Langs het Kanaal van Castilia, 3. Langs de Duerorivier, 4. Over de Zilverroute. De Santiagoroute en Zilverroute zijn europees cultureel erfgoed van Unesco.

Het Spaanse deel van Eurovelo 1 bestaat uit de volgende trajectecten:

Dag 1. Logroño- Santo Domingo de la Calzada (52 km)

Dag 2. Santo Domingo de La Calzada- Villafranca Montes de Oca (33 km)

Dag 3. Villafranca Montes de Oca- Burgos (40 km)

Dag 4. Burgos- Castrojeriz (40 km)

Dag 5 Castrojeriz- Fromista (27 km)

Dag 6 Fromista. Palencia (43 km)

Dag 7 Palencia- Valladolod ( (52 km)

Dag 8 Valladolid- Tordesillas (41 km)

Dag 9 Tordesillas- Toro ( 50 km)

Dag 10 Toro – Zamora ( 50 KM)

Dag 11 Zamorra- Salamanca ( 68 km)

Dag 12 Salamanca Guijuelo ( 59 km)

Dag 13 Guijuelo- Hervas (46 km)

Dag 14 Hervas- Plasencia ( 42 km)

 

(Wil je het hele Spanjetraject doen, dat fiets je vanaf Plasencia op de Zilverroute verder via Extremadura naar Huelva)

Voor meer informatie in het Engels kun je kijken op:

www.turismocastillayleon.com

www.eurovelo.com

 

 

Cigales, wijngebied van pittige rosados in Noord Spanje

Ik wist dat hij bestond, de Denominacion de Origen van Cigales, ergens in Noord Spanje, maar had ´m nog nooit geproefd. Op mijn tocht door het noorden van Castilla y Leon had ik eindelijk de kans. Ik bezocht het wijnplaatsje Cigales, dat tussen Burgos en Valladolid ligt en liet me door Enrique gidsen, door het dorp, langs het het consejo regulador, dat gehuisvest is in een gerenoveerd klooster en vervolgens door zijn wijngaard iets buiten het dorp waar de wijnstokken in mei voorzichtig hun eeste blaadjes tonen. Een fris gebied dus, maar gelijk ook met hete zomers, waar de Castilla y Leonstreek bekend om staat.

In een landschap waar stevige rode wijnen van de D.O Ribera de Duero en D.O Toro en één van de beste witte wijnen, de D.O Rueda de boventoon voeren, is het verbazingwekkend dat Cigales vooral bekend is om zijn rosados. Wijn die komt van de tinto de pais druif ofwel tempranillo druif. Het is vooral Cigales, een deel van Cataluña en de comunidad Navarra die zich in Spanje op rosado-wijnen richten, allemaal noordelijke streken.

 

Het Cigalesgebied wordt bevloeid door de rivier de Pisguera. De grond is voornamelijk kalksteen en de wijnstokken staan gemiddeld op een hoogte van 500 meter. Het wijndorp is omgeven door wat op het eerste gezicht op enorme termietheuvels lijken en ongeveer een of twee meter boven de grond uitsteken. Dit zijn de luceras, die fungeren als luchtgaten waardoor er frisse lucht in de wijnkelders komt, die soms wel tot tien meter onder de grond liggen zodat de temperatuur van de kelder zowel zomers als in de winter vrijwel gelijk is.

Het familiebedrijf dat ik bezoek heeft in het oude Santa Maria de Retuertaklooster een kleinschalige accommodatie en een restaurant gevestigd. Het klooster werd door de Tempeliers in de 15e eeuw gebouwd en doordat het gehele gebouw authentiek gerstaureerd is, ademt het nog steeds historsische sfeer van tijd van de Orde van Calatrava  uit. Enrique en zijn partner Olga zijn ondernemers in hart en nieren en runnen behalve de accomodatie én het restaurant, ook hun eigen bodega waar ik kan deelnemen aan een proeverij.

Als eerste proeven we de Carredueñas dulce, die naar mijn smaak iets te zoet is. Vervolgens wordt de Carredueñas rosado geschonken met een fruitig aroma en stevige afdronk. Als laatste proef ik de Carredueñas rosado fermentado die vier maanden op Amerikaans eiken heeft gelegen. Ik vind hem te droog. In de warme zomermaanden in Spanje ben ik best fan van een fruitige rosado, en mijn voorkeur gaat uit naar de rosado die ik als tweede heb geproefd.

Bodega Consejo ligt midden in de wijngaard en het proeflokaal is omgeven door grote ramen waardoor je tijdens het proeven het gevoel hebt dat je de wijn drinkt tussen de wijnstokken en opgaat in het landschap.

Met een flesje Carredueñas rosado in mijn rugzak vervolg ik mijn tocht naar de stad Valladolid. Het was een aangename kennismaking met een wijnstreek die al lang op mijn lijstje stond. Maar diezelfde avond in een tapabar in de hoofdstad kies ik toch weer voor mijn grote favoriet; een vlezige Ribera de Duero.

Voor meer informatie over Cigaleswijnen kijk je op de pagina van Cigales Consjeo Regular

Voor meer informatie over de bodega, restaurant of accomodatie Consejo, kijk je op de site van Consejo Bodegas

 

La Alberca, wandelgebied in de Sierra de Francia (Salamanca)

Terwijl ik door de graanschuur van Spanje rij, doemt de enorme berg van de Sierra de Francia voor me op. De naam doet vermoeden dat ik de Franse Pyreneeën nader, maar de bergketen ligt in de provincie Salamanca, centraal Spanje, en dankt zijn naam aan de periode dat dit gebied na de Spaanse reconquista onder andere is herbevolkt door Fransen.

alberca-2

Even later toer ik over een kronkelige bergweg die gemarkeerd wordt door eiken- en kastanjebomen. De bermen zijn paars van de weelderige lavendel. De Sierra de Francia bestaat uit een negental dorpjes die verspreidt door het groene gebied hun aanwezigheid aangeven met kris-kras tegen elkaar aan geplakte bergwoningen met rode pannendaken. Via het kasteel van Miranda de Castañar en het dorp Mogarraz arriveer ik in La Alberca.

20160607_205709

Het is een woelig dorp dat ligt aan de rand van het natuurpark Las Batuecas, een lintzaag van bergen, met als voorland een patchwork deken van groentinten. Opvallend zijn de vakwerkhuizen die een labyrinth van straatjes vormen en uiteindelijk uitkomen op een ruw geplaveid plein dat er uit ziet als een hobbelig boerenerf. In het midden van het plein staat een basalten vierkante verhoging met daarop een zes meter hoog stenen kruis. Vanaf het rondvormig plein observeer ik de huizen met de houten balkons die vol staan met felkeurde geraniums in terracotta potten en die ondersteund worden door romaanse stenen pilaren. Het is het soort dorp waarbij je je afvraagt: ´zouden ze hier weten wat wifi is?´

20160607_172740

Uit de schoorstenen kringelt rook, de bewoners lopen bedrijvig heen en weer terwijl ze bezig zijn met hun dagelijkse dingen, en als ik de kruidenierzaak binnenstap word ik aangetrokken door een hoeveelheid zelfgevlochten manden, potten vol met goudkleurige honing en een keur aan linzen en bonen die je zelf uit juten zakken kunt scheppen. De kruideniersvrouw zit achter een formica toonbank met een enorme kom koffie, terwijl de televisie de wereld binnen laat.

Opvallend aan de huizen zijn de stenen steunbalken boven de deurposten. Er zijn religieuze teksten in gegraveerd en er staan jaartallen op uit 1700 en 1800. Bij navraag blijkt wat de achtergrond is. Na de reconquista, toen het gebied werd herbevolkt, kwamen er in het dorp veel joden wonen. Omdat de kerk de joden verbood hun godsdienst te beoefenen, moesten zij bewijzen dat ze zich hadden aangesloten bij de katholieke kerk door  Bijbelse teksten boven hun huis te graveren. Bovendien moesten ze één keer per jaar, tijdens El Marrano de San Martin in juni, bij de voordeur van hun huis, zichtbaar voor publiek,  een varkentje slachten.

20160607_184837

Het varken is een symbolisch dier in La Alberca. De traditie wil dat de priester tijdens het San Martin feest  in juni een varken zegent, dat vervolgens een aantal maanden door de dorpelingen wordt verzorgd en vetgemest. Op San Anton, een viering in januari, mag het beestje een dag door de straten van het tamelijk religieueze dorp rennen, waarna het wordt geslacht en verdeeld onder de arme bevolking.

Die middag zit ik aan tafel met Jose Maria en Isabel, de eigenaren van Hotel Antiguas Eras, waar ik twee nachten verblijf. Tijdens een lunch met eerlijk varkensvlees, hoe kan het ook anders, en een koppige streekwijn raken de trotse Albercanos niet uitgepraat over hun geboorteplaats. Twee dagen is veel te kort volgens hen en daarin moet ik ze gelijk geven. Daarom trekken we snel de wandelschoenen aan en voordat we een wandeling door het bos maken naar het nabij gelegen dorp Mogarraz, krijg ik eerst informatie en stapels folders in het boeiende bezoekerscentrum van het natuurpark dat schuin tegenover het hotel ligt.

20160607_141009

Het pad El camino del Agua naar Mogarraz heeft niet alleen een prachtige natuur met watervalletjes en schitterende vergezichten voor mij in petto. Er is  ook cultuur te vinden. Om de halve kilometer verschijnt er tussen de bomen een modern ijzeren kunstwerk waaronder een plaatje is bevestigd met een gedicht. Met een hoofd vol indrukken en geuren keer ik terug naar het hotel waar Jose Maria non-stop, met een mateloos enthousiasme, informatief doorratelt. Tegen etenstijd wordt er door de gasten in zijn restaurant gelukkig aanspraak op hem gemaakt en laat ik mij in een rieten stoel in de tuin zakken om even bij te komen en naar de vogels te luisteren die hun plek voor de nacht opmaken.

20160607_170423

Zodra Isabel mij opmerkt, gebiedt ze me mee te komen naar het dorpsplein om te luisteren naar de Moza de Animas. Vele voetstappen van voornamelijk vrouwen klinken door de keienstraatjes en eenmaal op het kerkplein aangekomen nemen we plaats op stenen bankjes. Bij zonsondergang klinkt er op bepaalde momenten  helder belgerinkel op de hoeken van de straten die uitkomen op het kerkplein.  La Moza de Animas vraagt om een gebed met luid geklingel en laat je dagelijks even stilstaan bij het feit dat het leven niet oneindig is en dat je het leven moet koesteren en waarderen. Isabel legt mij uit dat La Moza iedere dag verschijnt en dat er iedere maand van het jaar een andere familie uit het dorp voor deze traditionele vrouwelijke taak moet zorgen. Nu heb ik geluk, want het is juni en het is stralend weer, maar van La Moza wordt de verantwoordelijkheid gevraagd  iedere dag van het jaar haar tocht door de straten te volbrengen, en gaat ze dus ook door weer en wind.

alberca-4

Die avond kost het me moeite om de slaap te vatten. Het serene dorp met haar onthaaste en vriendelijke bevolking heeft indruk op me gemaakt. Het voelt of ik even terug in de tijd ben geworpen en Jose Maria en zijn vrouw hebben gelijk, twee dagen zijn veel te kort. Gelukkig heb ik morgen nog een dag om de omgeving  te ontdekken. Maar ik weet nu al dat ik er een volgende keer tijd voor vrij ga maken om de bewoners en de omgeving beter te gaan leren kennen.

alberca

Nog meer tips van de hoteleigenaar:

  • Je kunt uitstekend zwemmen in de rivier Batuecas.
  • Maak een wandeling naar de kapel op de top van de Sierra de Francia (1727 m).
  • Kom in de herfst paddenstoelen plukken.
  • Beleef het San Anton feest in het weekend rondom 17 januari.
  • Ervaar een wijn-, ham- of olijfolieproeferij
  • Help mee met de kersen-, olijfen- of kastanjepluk samen met de lokale bevolking.

Het hotel van Jose Maria en Isabel bereik je vanaf Salamanca in minder dan twee uur via de A 66 richting Caceres waarbij je de afslag SA 214 berginwaart neemt bij Guijuelo, bekend van de hamdrogerijen. Via SA 220 Miranda del Duero, Cepeda, Mogarraz arriveer je in La Alberca. Zie ook: Routes door Salamanca . In het hotel spreekt men Engels en Duits.

20160607_123811

Hotel Antiguas Eras

Avenida de las Batuecas 29

37624 La Alberca

http://www.antiguaseras.com

Telefoon: (0034) 923.415113

De Arribes del Duero, een verscholen juweel in de natuur.

Pepe neemt met zijn auto een scherpe bocht over het hobbelige keienpad. Met rode wangen, het is 35 graden en Pepe heeft geen airco, geniet ik van het woeste landschap. Toch ben ik blij als ik weer uit mag stappen bij de Mirador Picon de Felipe, want de auto heeft namelijk ook geen schokbrekers…

20160608_154019

Wat ik te zien krijg is de moeite waard. Als ik naar beneden kijk in een duizelingwekkend ruim 500 meter diep ravijn, zie ik tussen de ruige bergen de rivier de Duero stromen. De Duero is de belangrijkste rivier in het noordwesten van het Iberisch Schiereiland. Hij ontspringt in Spanje in de provincie Soria op 2000 meter hoogte en loopt over een lengte van bijna 900 kilometer naar het Portugese Oporto waar hij in de Atlantische Oceaan uitmondt. Over een lengte van 112 kilometer vormt de Duero de grens tussen Spanje en Portugal.

20160610_182625

Arribes en arribanzos zijn de lokale woorden die gebruikt worden voor het type landschap waarin diverse rivieren als de Huebra en de Tormes liggen, die enkele honderden meters lager dan het omringende land, aan beide kanten van de rivier, uitkomen. Er komen zo´n 200 verschillende vogelsoorten voor, waaronder de zwarte ooievaar, de arend, de zwarte gier en aasgier.

Inderdaad zie ik tientallen gieren op de termiek door het dal zweven en omdat ik hoog op het uitkijkpunt sta, krijg is zelf bijna het gevoel dat ik zweef. Gelukkig kan ik me vasthouden aan een stalen hekje want één blik naar beneden maakt me meteen duizelig.

20160608_181246

Een half uurtje later zitten we in een boot en varen we door een beschermd natuurgebied over de Duero,. We hebben geluk want het is de broedperiode van de zwarte ooievaar, zwarte gier en koningsarend. Terwijl de boot zachtjes door het water glijdt, maakt Pepe me attent op de nieuwsgierig spiedende moedervogels die op hun nest zitten en op hun hoede zijn.  http://www.corazondelasarribes.com

Opvallend is dat op de schaduwrijke Spaanse bergketen voornamelijk schapen gehouden worden, terwijl aan de zonnige Portugeze oevers sinaasappelbomen en wijnranken staan.

Mijn gastheer heeft nog meer voor me in petto. Hij brengt me naar El Pozo de los Humos, een van de vele watervallen die dit gebied rijk is en daar tovert hij een picknick tevoorschijn. Met een enorm stuk hornazo ( brood met chorizo en spek uit de oven), en een lauw glaasje Arribes del Duero geniet ik van de koele waternevel van de waterval. Het is prima vertoeven zo, maar Pepe is nog lang niet klaar met ons uitstapje, dus de kurk gaat op de fles en het kleed met kruimels schudden we uit voor de salamanders.

20160609_143448

We maken een tocht langs verschillende watervallen en bezoeken het middeleeuwse dorp San Felices de los Gallegos met de robuuste monumentale burcht en doen Yecla de Yeltes aan om een Castro (Keltische nederzetting) te bekijken.

20160611_104557

Overweldigd door de indrukken komen we in de namiddag bij het landelijk gelegen Hotel Rural van Pepe in Bermellar aan. Daar overhandigt hij mij een badjas en even later lig ik bij kaarslicht te relaxen in de oude stenen stallen die zijn omgebouwd  tot een Spa. Met een ijskoeler gevuld met cava aan mijn voeten besluit ik dat ik dat ik nog een dagje bijboek in dit grensgebied van mijn dromen.

De volgende morgen ontwaak ik door een recital van weidevogels dat afgewisseld wordt door het geklepper van ooievaars op de kerktoren. Als ik beneden kom, staat er een landelijk ontbijt met verse streekproducten voor me klaar. De hoteleigenaar heeft een plan. We gaan samen wandelen. Natuurlijk houd ik wel van een wandelingetje door de natuur, maar ik moet toch even slikken als ik zie dat het pad een verlaten treinspoor is dat vlak langs de respectabele afgrond loopt. Gelukkig biedt Pepe mij zijn hand, want de losliggende bielzen en de diepe afgrond onder me, bezorgen me trillende knieën. We zijn één met de stilte. Zo nu en dan hoor ik de schreeuw van een roofvogel. Die hoopt natuurlijk dat ik een misstap maak en naar beneden val en verheugt zich op het smakelijke aas dat hem te wachten staat. Na twee spoorbruggen aan de rand van het ravijn en drie tunnels met vleermuizen hou ik het voor gezien, we gaan terug.

tren

In de natuurstenen stal van het hotel staat de jacuzzi al te bubbelen en vermoeid maar onder de indruk van deze spectaculaire tocht laat ik me tevreden in het water glijden. De Arribes del Duero heb ik ondertussen in mijn hart gesloten en staat bovenaan de lijst van favoriete natuurparken in Spanje.

71

Het natuurpark van de Los Arribes del Duero is beschermd gebied en ligt in de provincie Salamanca en Zamora (Castilla y León). Het natuurgebied staat bekend om zijn mediterrane vegetatie die hier kan gedijen dankzij een mild microklimaat. Je kunt er prachtig wandelen, boottochten maken en vogels kijken. In de omgeving van de Duero vind je talrijke uitzichtspunten, die een schitterende blik over de rivier geven. Door het gebied loopt ook de GR-14, een uitstekend gemarkeerd wandelpad dat de loop van de rivier de Duero volgt. Het is dan ook bekend onder de naam Senda del Duero.

Ook voor cultuurliefhebbers is de streek een Eldorado want de dorpjes in de omgeving bieden een breed historisch en cultureel erfgoed.

En last but not least wil ik de gastronomie vermelden. De smakelijke  Arribes del Duero wijnen vergezellen uitstekend het ruime scala aan schapenkazen waar de omgeving bekend om staat.

 

Met speciale dank aan José Piñel (Pepe) van Orgullo Rural. Voor het delen van de mooiste plekjes van de Arribes met een enorme berg enthousiasme en inzet.

 

 

 

 

 

Een verscholen bergdorp met eigen identiteit

Omringd door honderden portretten, waarvan de ogen mij aanstaren, drink ik een lokale sterke drank op het terras van de plaatselijke kroeg in het bergdorpje Mogarraz. Ik voel me nogal bekeken door de beeltenissen rondom mij waarmee ik geconfronteerd word.

4      10

Ik ben in dit dorp beland via een bergpad vanuit La Alberca, een plaatsje in het binnenland van Salamanca dat tegen de Sierra de Francia ligt aangeplakt. Op het eerste gezicht lijkt Mogarraz exact op de andere dorpjes die ik in de omgeving bezocht heb. Vakwerkhuizen met een paar verdiepingen, een oude kerk met een verlaten historisch plein en in de keienstraten de vriendelijke boerenbevolking bij wie je op de verweerde gezichten kan aflezen dat het bestaan in de Sierra, zelfs vandaag de dag,  niet gemakkelijk is.

Echter, terwijl ik Mogarraz binnenwandel is het niet de boerenbevolking die mij aanstaart, maar de blikken van de portretten, in grijs-en sepiakleuren, die aan de muren van de huizen hangen, die mij achtervolgen. De herbergier Satur, die mij zijn zelfgebrouwen hierba (kruidenbitter) laat proeven, doet het verhaal achter deze levensgrote openluchtexpositie uit de doeken, terwijl ik in de ogen van de beeltenissen hun geschiedenis probeer af te lezen.

8

Satur vertelt trots over de schilder Florencio Maíllo Cascón die in 1962 in Mogarraz geboren is, en in het jaar 2008 van de autoriteiten in Salamanca een bijzondere opdracht kreeg. Zijn missie was het naschilderen van 388 pasfoto´s van de inwoners die in 1967 in het dorp woonden. In de jaren zestig verplichtte Franco de Spaanse bevolking om een identiteitsbewijs bij zich te dragen en voor het eerst moest iedere burger, groot of klein, een pasfoto laten maken die op het vereiste document geplakt wordt. Het zijn precies die foto´s van de eerste DNI kaarten die de Florencio 45 jaar later gaat naschilderen.

Hij gebruikt ijzeren platen van olievaten die platgewalst worden en schildert met een natuurlijke verfsoort die de Romeinen al gebruikten. Iedere keer als hij een portret klaar heeft wordt het behandeld met bijenwas om de kleuren te behouden en het schilderij tegen het grillige klimaat en de tand des tijds te beschermen. De portretten worden bevestigd aan de wanden van de huizen van de toenmalige of nog huidige bewoners.

20160607_114208

De schilder was zelf rond de vijf jaar toen de pasfoto´s genomen werden. Er zijn heel wat jaren verstreken maar toch kan hij zich herinneren hoe de vriendelijke buurvrouw lachte, hoe de strenge pastoor hem aankeek, hoe zijn geruststellende moeder hem toeknikte en hoe de vertederende blik van zijn grootmoeder was. Maar ook wat een verdriet een tante uitstraalde toen dat jaar haar kind overleed, hoe berustend haar man keek en hoe grimmig de klokkenluider was. Bij ieder profiel probeerde hij gevoelsmatig het karakter van de persoon vast te leggen en dat lukte zo goed dat het dorp met zijn streetgalery bekend wordt en er bezoekers naar Mogarraz komen.

12

Onder de indruk maak ik een wandeling door het labyrinth van kleine straatjes terwijl er vanaf huizen op me neer gekeken wordt. Op bijzondere wijze is Florencio er in geslaagd om de geschiedenis te laten herleven. Ik vraag me af hoe het was in die tijd in het dorp, maar het is moeilijk om me er een voorstelling van te maken, hoewel de zwijgende koppen boekdelen spreken. Met passie heeft de kunstenaar zijn taak verricht en is het hem bijzonder goed gelukt om de tijd te bevriezen in zijn weergaven.

20160607_114149

Mogarraz ligt in het natuurpark Las Batuecas (Salamanca), een schitterend wandelgebied. Ik ontdekte het dorpje tijdens een wandeling langs riviertjes en beekjes die Camino del Agua heet. Op dit pad kom je diverse kunstwerken van steen en ijzer tegen waaraan gedichten zijn opgedragen.

Informatie over Mogarraz proyect 388 vind je op Google en voor meer foto´s kun je kijken bij Google Images.

Met dank aan: Fundacion Siglo (Castilla y Leon)