Artequus: van een droom, naar samenspel met paarden en kunst, naar een levenswijze…

Bij Artequus Théatre in Alhaurin de la Torre gaat op 2 juli de nieuwe show Gompa in première.

Na de stopzetting van hun activiteiten als gevolg van Covid-19 keert het unieke bedrijf terug om hun paardenshow te laten afspelen op het Aziatische continent met de mythische Zijderoute en de cultuur van landen als China, Mongolië en India als middelpunt.

De directeur van het bedrijf, Alejandro Barrionuevo, legt uit dat Gompa is ontstaan ​​uit de behoefte om het publiek een moment te bieden om even de dagelijkse gang van zaken rondom Covid 19 te laten vergeten.

Gompa is een balans tussen menselijke en dierlijke taal, door middel van lichamelijke en mentale expressie. Volgens Alejandro is het doel van het optreden om emoties, intimiteit en natuurlijkheid te tonen, samen met paarden die werken in een vrije setting.

Het optreden is een dynamisch werk is, met een grote esthetische kracht waarin de vrijheid van het paard gewaarborgt blijft zodat het zich zelfstandig en vrij kan blijven bewegen. ´Dat is wat ons onderscheidt en wat onze voorstellingen uniek maakt´, zegt de directeur van Artequus.

De zijderoute

Voor Alejandro is Gompa de huidige werkelijkheid, waar je de dingen ziet zoals ze zijn, hier en nu, een ruimte waar verschillende culturen, religies, manieren van leven en begrip van het leven worden getoond. Zo kunnen de toeschouwers tijdens het optreden de wilde wereld ontdekken die de Mongoolse cultuur biedt. Later gaat hij over naar Chinese cultuur ten tijde van de Shang-dynastie, waarin vrouwen een essentiële rol speelden en op dezelfde sociale ladder stonden als mannen. Het werk is ook bedoeld om hulde te brengen aan de vrouw als vechter en het bewijs ervan is dat de cast van acteurs de show Gompa honderd procent uit vrouwen bestaat.

Het hoogtepunt van het optreden is de zigeunercultuur van een Indiase stam, uit het gebied van Rajasthan, met een explosie van kleuren, geluiden, zang en bewegingen die de vreugde en het verlangen om te leven van dit volk overbrengt.

Antonio Barrionuevo legt uit dat hij met Gompa breekt met de nuchterheid van de Japanse cultuur die hij verwerkte in zijn vorige show, Unálome. Dit keer hebben we de ruimte gevuld met kleur en spectaculaire kostuums.

Een pioniersbedrijf in Spanje

Artequus Théâtre is een hippisch bedrijf dat een originele fusie aangaat met kunst zoals theater, dans en muziek.

Eerder vertoonden ze de werken Unálome, Vertikal, Kalajazan en Essentia, en speciale shows voor de Verenigde Naties of World Transplant Games. Daarnaast maken de ruiters van Artequus deel uit van de cast van het Duitse bedrijf Apassionata dat al enkele jaren op Europees en Aziatisch tournee is.

De passie van artistiek leider Antonio Barrionuevo

´Ik wil dat mijn paarden hun schoonheid in alle vrijheid kunnen tonen´

Alejandro Barrionuevo werd geboren in Malaga in 1983. Vanaf zeer jonge leeftijd begon hij te rijden met zijn vader Miguel Barrionuevo, die hem begeleidde en onderwees.

´Werkend met mijn paarden is voor mij de beste manier om uit te drukken wat ik voel. Ik gebruik de ruiterkunst om betekenis te geven aan mijn ideeën en om uitdrukking te geven aan mijn visie op de wereld. Zodra ik mijn paard bestijg word ik een gevoelige mens, die in staat is zijn ogen te sluiten en te voelen. Mijn paarden, met majestueuze en imposante schoonheid, hebben me de grootsheid van het leven geleerd´. Bekijk hier even een korte video en je begrijpt meteen wat hij bedoelt.

Alejandro is verantwoordelijk voor het bedrijf en is tevens de directeur van alle werken. Hij is een artistiek ruiter, choreograaf en hoofdpersonage in zijn eigen shows.

Verbinding leggen tussen kunst en paard zit Alejandro in het bloed en dat komt omdat de familie Barrionuevo zich al jaren aan deze artistieke discipline heeft gewijd.

Mijn paarden zijn als het lichaam van een danser

Artequus gaat verder dan paardenkunst. ´Het was een droom, de droom van van mijn vader, Miguel Barrionuevo, en het is mijn levenswijze geworden´, vertelt Alejandro. ´Mijn vader was de voorloper om spektakels te creeren in samenspel met fantasie en geschiedenis. Dat bracht bij mij een artistieke behoefte teweeg die me ertoe bracht om een theater te ontwikkelen dat nog niet bestond, namelijk een ruiterritueel.´

Terwijl hij met een teder gebaar met zijn hand over de hals van een van de paarden gaat, vertelt hij verder: ´De paarden zijn mijn passie én mijn leven. Zodra ik hun geur opsnuif of ik hoor het simpele geritsel van hun tanden als het tijd is om te eten dan stroomt er een geweldige energie door me heen.´

Ik kan het beamen, want ik heb de afgelopen jaren al zijn optredens bijgewoond, en ik heb nog nooit zo een schitterende verbinding tussen mens en dier gezien. Alejandro weerspiegelt tijdens zijn optredens in iedere beweging, in iedere scène en tijdens iedere seconde de schoonheid van zijn dieren. Alejandro Barrionuevo ís Artequus in hart en nieren.

Gompa zal op 2 juli om 22:00 uur voor het eerst te zien zijn in het Artequus Equestrian Centre in Alhaurín de la Torre. En vervolgens op iedere vrijdag en zaterdag gedurende de maanden juli en augustus. Bekijk hier een voorproefje én mis de show niet!

Kaartjes kosten tussen de 20 a 30 euro en kun je reserveren via hun website

Artequus ligt aan de A7052, de weg van Alhaurin de la Torre naar Cartama ( Malaga)

Cultuurtuin Finca el Porton in Alhaurin de la Torre

Finca El Portón is een schitterende tuin aan de rand van Alhaurin de la Torre (Malaga).

Het heeft een eigen geschiedenis, die dateert uit de 19e eeuw.

De bijbehorende cortijo werd geopend en tijdelijk gebruikt door de aartsbisschop van Granada, maar later werd het privé-eigendom van verschillende rijke en adellijke families. In 1991 werd het voor culturele en sociale doeleinden aan de gemeente van Alhaurin de la Torre nagelaten.

Momenteel doet het dienst als het hoofdkantoor van de afdeling Cultuur en van de gemeente. Het heeft twee tentoonstellingszalen waar kunstexposities en lezingen worden gehouden, en een openluchtauditorium dat wordt gebruikt als decor voor concerten en uitvoeringen.

Ook is er een stijlvolle overdekte patio, El Templete, die gebruikt wordt voor huwelijksceremoniën, boekpresentatie en activiteiten als yoga in de openlucht.  Ik heb daar de boekpresentaties van mijn boek Wind en Water in 2015 én de roman Pilaar van mijn Leven in 2020 mogen houden.

In het amfitheater in de openlucht wordt het hele jaar door concerten en theater aangeboden. Je kunt het gevarieerde programma volgen via een Spaanstalige Facebook én een Nederlandstalige Facebook.

El Porton is in heel Andalusië bekend om twee bijzondere festivals. Allereerst Torre del Cante, een meerdaagse flamenco evenement in de maand juni. (Voor dit jaar al uitverkocht)

En vervolgens el Porton del Jazz. Iedere zomerse vrijdagavond in juli treden er nationale en internationale jazzartiesten op. Als je van jazz houdt, zorg dan dat je bijtijds kaartjes (a 20 euro p.p) reserveert, want dit festival is bekend en erg geliefd. Het is heerlijk om op een zomerse zwoele avond in een tuin muziek te luisteren. Ik heb mijn entreekaartjes al binnen!

Bovendien is de tuin van de Finca een heerlijke plek om doorheen te wandelen of op een bankje van de rust en het groen te genieten. Het heeft een grote verscheidenheid aan plantensoorten en andere vegetatie die deze oase van rust tot een van de meest unieke tuinen van de omgeving maakt.

Openingstijden van de tuin en expositieruimten :

10.00 – 13.30 uur en 17.00 – 20.00 uur maandag t / m vrijdag.

11.00 tot 14.00 uur zaterdag ( zondag gesloten)

Finca El Porton neemt het Covid Protocol in acht en staat voor #culturasegura

Flamenco, van puur, naar pop, naar jazz en fusión

Flamenco hoort bij het beeld dat we allemaal van Spanje hebben.

Deze zinderende samenvoeging van zang en dans is ontstaan halverwege de achttiende eeuw bij zigeunergezelschappen in Andalusië. Deze zigeunerstammen zijn vermoedelijk gevormd toen er eerdere zigeunerfamilies uit India, Egypte en Noord Afrika emigreerden. De huidige flamenco heeft zonder twijfel invloed van Noord Afrikaanse klanken.

De streek die het historische hart van de flamenco vormt, ligt in de driehoek Sevilla, Jerez en Cádiz. Van daaruit is het door heel Andalusië verspreidt. Ook Granada heeft een eigen flamenco tradities onder de zigeunerfamilies in Sacramonte. Als je naar Spanje gaat, moet je minstens één keer de sfeer van flamenco proeven. Het woord flamenco is niet alleen muziek of dans. Het verwijst naar een levensstijl of zelfs naar een persoon die ongebonden, emotioneel, onvoorspelbaar en anti-burgerlijk is. Een soort bohemien dus.

 

Stijlen

De basis van flamenco is een spontane uiting over de vreugde en het verdriet van alledag. Om een kenner van flamencomuziek te worden zou je je moeten verdiepen in de vele stijlen die zijn ontstaan. Zoals Martinetes die werden gezongen in de smederijen van de oude zigeunerwijk Triana in Sevilla. En bijvoorbeeld de bekende Bulleria of Alegria.

Op het gebied van zang zijn het de liederen, die vaak worden aangeduid als canto hondo, die het meeste aanzien genieten. Letterlijk betekent dit diep gezang en het is dan ook deze stijl waarin de meest diepe emoties naar boven komen. Het is het allerhoogste niveau wat een flamencozanger kan bereiken. Natuurlijk is het de bedoeling dat het publiek zo nu en dan Olé roept want Flamenco is een spontaan groepsgebeuren dat groeit naarmate de gevoelens sterker worden (en de drank rijkelijker vloeit…).

Menging met moderne muziek

In de pure flamenco zijn er twee artiesten die in de jaren zeventig de grondslag hebben gelegd voor een nieuwe, controverse flamingovorm. De briljante Paco de Lucia, bezat een onberispelijke techniek die hem in staat stelde de pure flamenco op eigen wijze te vernieuwen Hij vond inspiratie in een aantal Latijns-Amerikaanse ritmes, werkte samen met internationaal befaamde jazz musici en trad op over de hele wereld.

Voor de pure flamenco was de opkomst van, de uit Cádiz afkomstige jonge zigeuner en canto hondo zanger, Cameron echter nog belangrijker. Hij bouwde een reputatie op door zijn wilde levensstijl. In 1992 overleed de befaamde Cameron de la Isla (dat garnaal betekent omdat hij zo mager was) op 41-jarige leeftijd.

Bij menig internationaal liefhebber van Spaanse muziek en flamenco leven zowel de gitaarklanken van Paco de Lucia als de karakteristieke stem van Cameron voort op een playlist van Spotify of op de mobiele telefoon.

Veel tegenstrijdigheden.

Elke nieuwe uiting van flamenco, in combinatie met andere muziekstijlen, lokt iedere keer weer een storm van protesten uit bij de puristen. Flamencodanser Joaquin Cortes mag met zijn mengeling van flamenco en jazz en moderne dans dan veel publiek trekken in Spanje en ook in het buitenland, fanatieke flamencoliefhebbers omschrijven zijn optredens als onecht.

De laatste jaren zijn er steeds vaker experimenten met flamenco en rock gedaan die inmiddels ook een bloeiend bestaan leiden. Elke zomer worden overal in Zuid Spanje door de overheid gesubsidieerde flamencofestivals gehouden die een geestdriftig publiek trekken.

Ook zie je steeds vaker dat Andalusische zangers zich mengen met Marokkaanse groepen, zoals El Lebrijano met het orkest van Tanger. Jongere flamencoliefhebbers echter waarderen de tegenwoordige fusiongroepen die flamenco combineren met instrumenten als fluit, saxofoon en zelfs viool.

 

De mooiste flamenco uitvoeringen die bij mij persoonlijk een onuitwisbare indruk op hebben gemaakt zijn:

Het optreden van Paco de Lucia met Jan Akkerman in Nederland in de jaren zeventig

Een spontaan optreden van een flamencofamilie in een bar in Jerez de la Frontera, dat daar een dagelijks gebeuren is.

Een gepassioneerd optreden  in een grot van El Sacramonte in Granada, terwijl op de achtergrond het verlichte Alhambra schitterde.

En de kennismaking met de moderne flamenco fusion groep van Sergio de Lope uit Priego de Cordoba.