Wandelgebied Grazalema, het natste gebied van Spanje?

Als je vanuit Malaga met de auto naar het westen rijdt, kom je drie schitterende berggebieden tegen: de Sierra de Grazalema, Sierra de las Nieves en het Parque Natural de los Alcornocales. Hoewel het drie verschillende gebieden zijn, liggen ze dicht genoeg bij elkaar om ze in één wandelweek te bezoeken. In dit blog vertel ik je over de Sierra de Grazalema.

De Sierra de Grazalema strekt zich uit over twee provincies, namelijk Cádiz en Málaga. Het is geen groot gebied, ongeveer 50.000 hectare en daarmee kleiner dan de meeste andere natuurgebieden.  Het is vooral een uitermate afwisselend gebied, zodat je op een relatief klein oppervlakte wandelingen kunt maken die qua sfeer enorm uiteen lopen.

De Sierra de Grazalema kent kale bergruggen van kalksteen, diepe ravijnen, met bos begroeide valleien, kolkende rivieren, boomgaarden met fruit en olijven, weides vol wilde bloemen en insecten en steile rotswanden waar redelijk moeilijke routes geklommen kunnen worden.

Het stadje Grazalema is in dit geheel een prettig middelpunt. Het is er altijd levendig, je kunt er uitstekend eten in van de vele authentieke restaurants met streekprodukten, er zijn winkels voor de dagelijkse boodschappen en bovenal ligt het adembenemend  tegen de ruggen van drie sierra’s: Sierra de Gaidovar, Sierra del Pinar en Sierra del Endrinal.


De Sierra de Grazalema heeft de twijfelachtige reputatie het natste gebied van heel Spanje te zijn. Door zijn ligging in de buurt van de Atlantische Oceaan, regenen op de hoge toppen van de Grazalema de eerste regenwolken zich lustig leeg. Jaarlijks valt er 2200 mm neerslag. Hoe Grazalema aan de reputatie komt is mij een raadsel, ik ben er minstens 10 keer geweest en heb nooit een spatje regen kunnen ontdekken. Die regen valt vooral in de herfst, de winter en het vroege voorjaar maar heeft wel als gevolg dat het er zeer groen is en dat er bijna 1300 verschillende planten en bloemen bloeien. Een groot deel is zelfs endemisch en vind je dus alleen in de Grazelema.

In het gebied kom je, ondanks de overvloedige neerslag,  niet veel meren of waterpartijen tegen; het meeste water verdwijnt meteen in de kalkbodem en zie je aan de oppervlakte niet meer terug.

De Sierra de Grazalema is een prettig wandelgebied. Bovendien valt het uitstekend te combineren met bezoeken aan pintoreske witte dorpjes in de provincia Cadiz.

 

Advertenties
Geplaatst in blog over malaga, blog over spanje, leven in spanje, Sierra de Grazalema wandelen, vakantie naar spanje, wandelen in andalusie | Een reactie plaatsen

De bijna God van de Flamenco, Paco de Lucia

Het was in 1972. Mijn vader had kaartjes voor theater Carré. Over het algemeen konden onze muziekkeuzes het aardig met elkaar vinden. Zeventigerjaren rock en blues schalde dagelijks op vol volume bij ons thuis uit de geluidsboxen. Maar dit keer kon ik mijn vader niet helemaal volgen. Een concert van een voor mij onbekende Spaanse flamencogitarist? Wat moest ik daar nu mee? Ik had sowieso niets met Spanje.

Twee uur later was ik verkocht! Vanaf dat moment volgde ik El Maestro de Lucia op de voet. Paco de Lucía wordt de ‘profeet van de nieuwe flamenco’ genoemd. Hij fuseerde namelijk traditionele Andalusische flamenco met allerlei ingewikkelde harmonieën en razendsnelle toonladders. Zijn zeer virtuoze techniek heeft hem wereldbekend gemaakt. Niet voor niets noemde Eric Clapton hem ‘een titaan in de flamenco-wereld’.

 

De jonge Paquito

De gitarist werd in 1947 geboren als Francisco Sánchez Gómez, zoon van flamencogitarist Antonio Pecino Sánchez. Al in zijn vroege jeugd klonk het warme gitaargeluid van de nylonsnaren door de woonkamer.

Paco groeide op in een arme wijk van Algecíras. Zigeuners en arme Spanjaarden woonden naast elkaar en leefden veelal op straat. Om het leven draaglijk te maken werd er veel gedronken en gefeest. Op die feestjes zette De Lucía zijn eerste stappen als gitarist. Op zijn elfde had hij een optreden via de radio en ontving hij zijn eerste prijs. Al snel had hij een artiestennaam verzonnen. Paco was zijn roepnaam, dat is de afkorting voor Francisco. En hij was de zoon van Lucia. Francisco, die dan nog niet weet dat hij een gitaarlegende zal worden, komt de artiestenwereld binnen als Paco van Lucia.

Eind zestiger jaren ontmoette hij José Monje Cruz, bekend geworden onder de naam Cameron de la Isla. Met hem ging hij gedurende de jaren die volgden een zeer vruchtbare samenwerking aan, die leidde tot een nieuwe variant van de flamenco, de zogenaamde Flamenco Nuevo, een mix van contemporane en traditionele stijlen. De la Isla en De Lucía waren de gezichten van deze nieuwe stroming.
Van de twee virtuosen werden diverse elpees uitgebracht. Absolute meesterwerken en erg vernieuwend Maar ondertussen nam, vanwege het druggebruik van Camarón, na een aantal jaren de samenwerking af.

 

Flamenco in ontwikkeling

Paco´s grote doorbraak beleefde hij in 1976 toen hij de rumba Entre dos Aguas opnam. Zoiets was nooit eerder in de geschiedenis van de flamenco vertoond. Een rumba is een traditionele Afrikaans-Cubaanse volksdans en behoort dus niet tot de flamenco. Echter het nummer kwam direct in de Top 20 terecht, en bracht Paco de eerste internationale bekendheid. Entre dos Aguas werd een groot succes, maar authentieke flamencomuzikanten konden de frivole muzikale uitstap van De Lucía minder appreciëren. De Lucía verdedigde zijn keuze. “Ik zal altijd trouw blijven aan de traditionele vormen van flamenco, maar er moet plaats zijn voor ontwikkeling”, was zijn antwoord. Onder de authentieke flamencomuzikanten was het een wanklank dat Paco de Lucía, die overigens in die periode geen noten kon lezen, akkoorden, sequenties en toonladders begon te gebruiken, die gewoonlijk bij jazzmuziek horen.

( luister naar Entre dos Aguas door op de foto te klikken)

 

Ongehoord niveau

Tot grote ontsteltenis van de echte flamencopuristen, bleef de muzikant zijn grenzen verkennen. De Lucía, die op gehoor en gevoel speelde, zei hierover dat hij niet zomaar alles met flamenco deed wat hij zou willen, juist omdat het dan zijn eigen identiteit zou verliezen.

Zo geliefd als hij werd op internationaal gebied, zo minachtend sprak de flamencowereld in Spanje over hem. Maar hij had lak aan de kritiek en zei:
‘Flamenco wordt gemaakt door de mensen om je heen. Je leert het van je familie, je vrienden, tijdens feestjes vol drank. Pas daarna werk je aan je techniek. Flamencogitaristen hoeven niet te studeren. Het leven van een zigeuner is een leven vol anarchie, daarom is flamenco een stijl zonder discipline. Het belangrijkste in de muziek staat niet in de noten.’

De tweede keer dat ik Paco de Lucia in levende lijve zag was toen hij het jawoord gaf aan Casilda Varela Ampuero de dochter van een ex-Franco generaal. Omdat er tussen beide families in Spanje nogal wat consternatie was ontstaan, besloot het stel in Amsterdam voor de kerk te trouwen. De bedoeling was dat het geheim zou blijven, maar de Nederlandse pers had er lucht van gekregen en zodoende stond ik op die 27e januari in 1977 te koukleumen op het Begijnhof in de hoop een glimp op te vangen van de Spaanse gitaarvirtuoos.

Daarna heb ik De Lucia nog twee keer zien optreden. In Spanje, waar ik ondertussen woonde. Tijdens zijn carriëre werd hij bekroond met vele onderscheidingen waaronder de Latin Grammy Award voor beste flamencoalbum en El Premio del Principe de Asturias

 

paco5

 

Muziek is de moedertaal van het hart

De bijna-god van de flamenco stierf op 66-jarige leeftijd. Hij was met zijn kinderen op een strand in het Mexicaanse Cancun aan het spelen toen hij opeens onwel werd. Onderweg naar het ziekenhuis overleed hij aan de gevolgen van een hartinfarct. Hij ligt begraven op een oude begraafplaats in Algeciras.

 

Paco was een internationaal symbool voor vernieuwende flamenco, een bevlogen en zeer begaafd snarenwonder. In zijn muziek hoor je de klanken met ingetogen bezieling en uitbundige passie spreken. Het magische van zijn werk is, dat ik een gevoel van heimwee ervaar naar iets wat ik nooit heb gekend.

 

 

Geplaatst in blog over spanje, spanje, Spanjeblog, Zanger Paco de Lucia | Tags: , , | 1 reactie

Eurovelo 1, de Atlantische kustroute op de fiets

Wat bezielt me om op weg te gaan? Deze vraag stel ik mezelf regelmatig. Weg uit je vertrouwde omgeving, los uit de dagelijkse sleur, andere mensen ontmoeten, genieten van de mooie natuur op een andere plek, andere landschappen ontdekken of nieuwe ideeën of inzichten opdoen.

Dit keer maak ik een fietstocht door het noorden van Spanje over de Eurovelo 1-route in Castilla y Leon en ga ik op zoek naar afwisselende landschappen onder de Spaanse zon. De Eurovelo 1 is officieel een route van ruim 9000 kilometer die loopt van Noord-Noorwegen naar Zuid-Portugal maar ik beperk me tot een paar dagen op het traject dat door Noord-Spanje loopt. Het startpunt is het dorpje Villafranca Montes de Oca. Van daaruit fiets ik over oude geitenpaden, langs riviertjes en watervallen en af en toe stop ik bij een kappelletje in een gehucht of dorp.

Mooie vergezichten lonken, er doemen hoge heuvels op, het is vast prachtig om die eens te beklimmen. Vogelgeluiden klinken als muziek in mijn oren. Vlinders vergezellen me op mijn weg en af en toe vliegt er een roofvogel boven me. Vrijheid blijheid. Hier word ik gelukkig van. Ergens op een terrasje van een klein zaakje drink ik een cortado. Met een groot glas water.

Als ik op dag twee door de poort van Burgos kom, lijk ik wel te zijn terechtgekomen in een filmscenario: eerst zie ik een bedrijvig plein en dan de kathedraal. Op een hoek staat een muilezel. Pelgrims die de Santiagoroute lopen, zitten met hun pijnlijke voeten in een fontein en maken kennis met elkaar. Er wordt gekookt, het ruikt naar gebakken knoflook. En er wordt gegeten. Midden in dit levende schilderij stap ik af en stil ik de honger van mijn knorrende maag met een stevige maaltijd op basis van morcilla (bloedworst).

De volgende dag bezoek ik de prachtige kathedraal, neem ik afscheid van de wandelaars en de sfeervolle accomodatie. De tocht heeft heel veel te bieden. Ik ontdek tal van cultuurhistorische schatten, afwisselende landschappen met barre hoogvlakten, bosrijke hellingen, vruchtbare valleien aan wederszijden van het Kanaal van Castilia, en ruige rotspartijen.

Dan sta ik opeens oog in oog met een enorme stier die het fietspad belemmert. Blijkbaar is hij goed gemutst, want hij kijkt me enkel aan als ik van mijn fiets afstap en met een grote boog via de berm om hem heen loop, mijn fiets in de hand en als eventueel beschermingswapen in de aanslag. Als ik aankom in het plaatsje Castrojeriz besluit ik dat het tijd is voor een welverdiende rustdag.

Ik bezoek de Santo Domingo kerk en op deze stralende dag betrap ik mezelf erop dat ik het mooie nummer Sin ti no soy nada van Amaral maar niet uit mijn hoofd krijg. De zon schijnt uitbundig en het dorp is prachtig.

Nagestaard door een hondertal geiten vervolg ik de volgende dag mijn weg. Gedreven door een innerlijke drang te willen weten wat achter de horizon ligt, trap ik door. Die avond kom ik aan in Fromista. Dat is tevens mijn eindpunt. Om de hele tocht te fietsen heb je 14 dagen nodig. Helaas laat mijn fysieke conditie op de fiets iets te wensen over en ik moet eerlijk toegeven dat de organisatie me op bepaalde punten heeft opgehaald en naar het volgende startpunt heeft gebracht. Een beetje smokkelen mag, toch? Ik heb enorm genoten van de uitbundige combinatie van kunst, historie en fietsen. En uiteraard ook van de gastronomie en de ribera del Duero-wijnen van de streek.

EuroVelo 1, de Atlantische kustroute, is onderdeel van het netwerk van de European Cycling Federation. Vanaf de Noordkaap gaat de route langs de Noorse kust, steekt over naar Aberdeen, doorkruist Schotland, en steekt dan over naar Belfast. Na een ronde om Ierland volgt opnieuw een oversteek naar Wales, en via Cornwall en de oversteek van Het Kanaal beland je in Bretagne. Langs de Franse kust naar het zuiden, de Pyreneeën over en dan midden ??) door Spanje naar de zuidkust. Tenslotte via de Algarve (Portugal) naar de Portugese westkust. Het is niet erg waarschijnlijk dat iemand de hele route in één keer zal afleggen. Maar door de verscheidenheid van landen en mogelijkheden biedt ze voor elk wat wils en volop mogelijkheden voor een aantal gevarieerde vakantiefietstochten.

Het traject via het Spaanse binnenland is vooral heuvelachtig en niet bijzonder zwaar. De tocht loopt van het Noorden tot het zuiden van Castilla y Leon en loopt door vier bijzondere gebieden: 1. De Pelgimsroute naar Santiago, 2. Langs het Kanaal van Castilia, 3. Langs de Duerorivier, 4. Over de Zilverroute. De Santiagoroute en Zilverroute zijn europees cultureel erfgoed van Unesco.

Het Spaanse deel van Eurovelo 1 bestaat uit de volgende trajectecten:

Dag 1. Logroño- Santo Domingo de la Calzada (52 km)

Dag 2. Santo Domingo de La Calzada- Villafranca Montes de Oca (33 km)

Dag 3. Villafranca Montes de Oca- Burgos (40 km)

Dag 4. Burgos- Castrojeriz (40 km)

Dag 5 Castrojeriz- Fromista (27 km)

Dag 6 Fromista. Palencia (43 km)

Dag 7 Palencia- Valladolod ( (52 km)

Dag 8 Valladolid- Tordesillas (41 km)

Dag 9 Tordesillas- Toro ( 50 km)

Dag 10 Toro – Zamora ( 50 KM)

Dag 11 Zamorra- Salamanca ( 68 km)

Dag 12 Salamanca Guijuelo ( 59 km)

Dag 13 Guijuelo- Hervas (46 km)

Dag 14 Hervas- Plasencia ( 42 km)

 

(Wil je het hele Spanjetraject doen, dat fiets je vanaf Plasencia op de Zilverroute verder via Extremadura naar Huelva)

Voor meer informatie in het Engels kun je kijken op:

www.turismocastillayleon.com

www.eurovelo.com

 

 

Geplaatst in blog over spanje, Burgos, Fietsen in Andalusië, fietsen in spanje, spanje, Spanjeblog, vakantie naar castilla y leon | Tags: , | Een reactie plaatsen

Almeria, de vergeten provincie van Andalusië

In het zuidoosten van Andalusië ligt de provincie Almeria, een van de warmste plekken in Europa. Almeria komt van het Arabische begrip Al-Mariya dat Spiegel van de Zee betekent. Het speciale microklimaat zorgt voor meer dan 320 zondagen per jaar. Het is precies daar waar in enorme kassen groenten, fruit en bloemen gekweekt worden voor de export naar heel Europa. Veel mensen kennen Almeria als El mar de plastico, de Plasticzee. Ook staat Almeria bekend als het enige woestijngebied in Europa en zijn er in het verleden veel films en series opgenomen. Zoals Lawrence of Arabia en Game of Thrones. Maar Almeria blijkt ook een aantal prachtige natuurgebieden te hebben. Ik heb ze onlangs bezocht en zet ze voor je op een rij:

Reserva Natural Albufeira de Adra

Dit natuurreservaat ligt aan de kust op een plek die je niet zo snel zou verwachten: tussen stranden en een drukke haven in. Het zijn de drie Albuferas de Adra (de lagunes van Adra), die werden gevormd door een oude rivierdelta uit de Río Adra. De lagunes vormen een klein natuurreservaat, een natuurlijke habitat voor wilde dieren en schildpadden. Het is een uitzonderlijke locatie voor vogelaars met zo’n 140 verschillende soorten, waaronder flamingos en een aantal bedreigde soorten.

 

Voor meer informatie

Parque Natural Cabo de Gata

Het natuurpark Cabo de Gata, is gevestigd in de wilde zuidoostelijke hoek van Andalusië en is een van de laatste relatief ongerepte natuurgebieden langs de Middellandse Zee. Het is een fascinerend landschap met verborgen baaien, duizelingwekkende kliffen, uitgebreide koraalriffen, vulkanische rotsformaties en spectaculaire flora en fauna. Cabo de Gata is vooral geliefd bij duikers en biedt ideale snorkelmogelijkheden.

De stranden van Cabo de Gata behoren tot de mooiste stranden van Andalusië vanwege de omvang, omgeving en de mooie vergezichten. Ze zijn te bereiken door droge rivierbeddingen en omringd door palmbomen en daardoor waan je je in een tropisch oord.

Voor meer informatie

Paraje Natural Karst y Yesos de Sorbas

Dit natuurpark telt meer dan 1000 in gipssteen uitgegraven grotten met kilometers lange gangen. Het grootste karstgebied ter wereld vormt een uniek ondergronds landschap dat bezocht kan worden onder leiding van een gids. Deze grotten onderscheiden zich door de vele bronnen en galerijen met stalagmieten en stalactieten die zich door de jaren heen hebben gevormd. Het bijzondere kristalgesteente schittert je tegemoet en weerkaatst in de lamp van de verplichte helm die je moet dragen tijdens je bezoek.

De Karst-formaties in Sorbas in het uiterste oosten van de subwoestijngang Tabernas Sorbas hebben een grote educatieve en wetenschappelijke waarde. Door de interesse in speleologienis dit een van ’s werelds belangrijkste gips karstgebieden in de wereld geworden. De geologische geschiedenis van karstlandschappen gaat zes miljoen jaar terug. Op dat moment was het Sorbas-bassin gevuld met water uit de Middellandse Zee. In een volgende periode werd deze zee steeds ondieper, onderhevig aan hoge verdampingssnelheden, waardoor een stuk gips dat meer dan 100 meter dik was, neersloeg.

www.cuevasdesorbas.com

El Valle de Almanzora

De regio Valle del Almanzora ligt in het binnenland van Almería. De gemeenten die de regio vormen zijn gelegen aan beide zijden van de Almanzora-rivier, die door het hele gebied loopt en er de ruggengraat van is. Het museumdorp Olula del Rio, de plaats Macael met de marmergroeven en het stadje Seron aan de voet van een kasteelruine hoog op een berg zijn plekken die je minstens moet bezoeken.

De Almanzora-rivier wordt gemarkeerd door amandelbloesem, sinaasappelbomen en boomgaarden, en biedt qua landschap veel contrasten. De Almanzora-vallei is verbonden met de industriële exploitatie van zijn natuurlijke hulpbronnen, zoals mijnbouw, wijnproductie, olijfproductie, landbouw zoals amandelen of de vleesindustrie. Al dit erfgoed vertegenwoordigt elk op zijn eigen manier de geschiedenis en cultuur van de mensen die deel uitmaken van dit uitgestrekte gebied.

https://turismoalmanzora.com/en/

Parque Natural de Sierra Maria- Los Velez

In het noorden van de provincie liggen de plaatsen Velez Rubio en Velez Blanco met het strategisch gebouwde Castillo de los Velez. Het is een gebied dat wordt gekenmerkt door vijgcactussen, amandelbomen en hoger gelegen pijnboombossen. Er leven talloze vogelsoorten en er groeien leeuwenbekjes- en leliesoorten die nergens anders te vinden zijn.

Als je de Levante binnenkomt via de uitgestrekte Chirivelpassage, valt onmiddellijk de landschapsdiversiteit van het natuurpark Sierra María-Los Vélez op. Het gebied staat ook wel bekend om de helderste lucht in Andalusië.

Het noorden van de provincie Almería is niet alleen een kruispunt en doorgang tussen Andalusië en de Levant, het is ook een ontmoeting tussen unieke geologische- en landschapsgebieden. In María-Los Vélez vind je enorme terpen, bijna verticale putten die meer dan tweeduizend meter hoog zijn in bergen zoals María, Las Muelas, El Maimón, El Gabar of Sierra Larga.

In dit gebied liggen de diverse grotten waaronder de Cueva de los Letreros met een van de belangrijkste archeologische rotsschilderingen van Spanje. Eigenlijk zijn het geen echte grotten, maar meer enorme inhammen. Je kunt ze alleen met een gids bezoeken. In de Cueva de los Letreros kun je de 7000 jaar oude rode rotstekeningen van El Indalo zien, het symbool en de beschermheilige van Almeria.

De rotstekening stelt een mensfiguurtje voor, dat stevig op de grond staat en met uitgestrekte armen een halve cirkel boven het hoofd houdt. Dat kan de regenboog zijn, maar een andere verklaring is dat het een begroeting betreft van de uit de zee opkomende zon. Deze figuur wordt El Indalo of El Brujo genoemd. Geschilderd op boten en boven deuropeningen moet het beschermen tegen storm en ‘het boze oog’, en zou het voorspoed moeten brengen. Kunstenaars en levensgenieters hebben het symbool overgenomen als icoon voor geluk en creativiteit.

Door het belang van deze muurschilderingen, werd de grot in 1924 tot een Beschermd Nationaal Historisch Monument verklaard en door Unesco recent benoemd tot Patrimonio de la Humanidad (Erfgoed van de Mensheid).

Voor meer informatie

Met dank aan:

Diputación de Almeria, Organizacion de A Una Hora de Almeria y Guadalinfo

 

 

 

 

Geplaatst in Almeria informatie, blog over spanje, GRotten in Spanje, in Almeria, kastelen in andalusie, kastelen in zuid spanje, leven in spanje, spanje, Spanjeblog, vakantie in andalusie, wandelen in andalusie | Een reactie plaatsen

Mogarraz, een bergdorp met eigen identiteit in de provincie Salamanca

Omringd door honderden portretten, waarvan de ogen mij aanstaren, drink ik een lokale sterke drank op het terras van de plaatselijke kroeg in het bergdorpje Mogarraz, dat in de omgeving het dorp van de gezichten wordt genoemd. Ik voel me nogal bekeken door de beeltenissen rondom mij waarmee ik geconfronteerd word.

4      10

Ik ben in dit dorp beland via een bergpad vanuit La Alberca, een plaatsje in het binnenland van Salamanca dat tegen de Sierra de Francia ligt aangeplakt. Op het eerste gezicht lijkt Mogarraz exact op de andere dorpjes die ik in de omgeving bezocht heb. Met vakwerkhuizen van één een of twee verdiepingen, een oude kerk met een verlaten historisch plein en in de keienstraten de vriendelijke boerenbevolking bij wie je op de verweerde gezichten kan aflezen dat het bestaan in de Sierra, zelfs vandaag de dag, niet gemakkelijk is.

Echter, terwijl ik door Mogarraz wandel is het niet de boerenbevolking die mij aanstaart, maar zijn het de blikken van portretten, in grijs-en sepiakleuren, die aan de muren van de huizen hangen, en die mij achtervolgen. De herbergier Satur, die mij zijn zelfgebrouwen hierbas (kruidenbitter) laat proeven, doet het verhaal achter deze levensgrote openluchtexpositie uit de doeken. Terwijl ik luister, probeer ik in de ogen van de beeltenissen hun geschiedenis af te lezen.

8

De trotse Satur vertelt me over de schilder Florencio Maíllo Cascón die in 1962 in Mogarraz geboren is, en in het jaar 2008 van de autoriteiten in Salamanca een bijzondere opdracht kreeg. Zijn missie was het naschilderen van 388 pasfoto´s van de inwoners die in 1967 in het dorp woonden. In de jaren zestig verplichtte de dictator Francisco Franco de Spaanse bevolking om een identiteitsbewijs bij zich te dragen en voor het eerst moest iedere burger, groot of klein, een pasfoto laten maken die op het vereiste document geplakt wordt. Deze foto´s, die op een late herfstdag in 1967 genomen zijn, leggen geschiedenis en emotie van de toenmalige bewoners vast. Het zijn precies die foto´s van de eerste DNI kaarten die de Florencio 45 jaar later gaat naschilderen.

Hij gebruikt ijzeren platen van olievaten die platgewalst worden en schildert met een natuurlijke verfsoort die de Romeinen al gebruikten. Iedere keer als hij een portret klaar heeft wordt het behandeld met bijenwas om de kleuren te behouden en het schilderij tegen het grillige klimaat en de tand des tijds te beschermen. De portretten worden bevestigd aan de wanden van de huizen van de toenmalige of nog huidige bewoners.

20160607_114208

De schilder was zelf rond de vijf jaar toen de pasfoto´s genomen werden. Er zijn heel wat jaren verstreken maar toch kan hij zich herinneren hoe de vriendelijke buurvrouw lachte, hoe de strenge pastoor hem aankeek, hoe zijn geruststellende moeder hem toeknikte en hoe de vertederende blik van zijn grootmoeder was. Maar ook het verdriet dat een tante uitstraalde toen dat jaar haar kind overleed, hoe berustend haar man keek en hoe grimmig de klokkenluider was. Bij ieder profiel probeerde hij gevoelsmatig het karakter van de persoon vast te leggen en dat lukte zo goed dat het dorp met zijn street gallery bekend wordt.

12

Onder de indruk maak ik een wandeling door het labyrinth van kleine straatjes terwijl er vanaf huizen op me neer gekeken wordt. Op bijzondere wijze is Florencio er in geslaagd om de geschiedenis te laten herleven. Ik vraag me af hoe het leven was in die tijd in het dorp. Het is moeilijk om me er een voorstelling van te maken, hoewel de zwijgende koppen boekdelen spreken. Met passie heeft de kunstenaar zijn taak verricht en is het hem bijzonder goed gelukt om de tijd te bevriezen in zijn weergaven.

Mogarraz ligt in het natuurpark en prachtige wandelgebied Las Batuecas, 80 km vanaf de plaats Salamanca. Het is onderdeel van de Sierra de Francia met dorpjes als La Alberca, La Bastida, Miranda del Castañar en Linares del Frio. Het is een prachtige streek om met de auto rond te toeren of om wandelingen te maken. In La Alberca is een bezoekerscentrum waar je wandelkaarten kunt halen en informatie over de omgeving kunt krijgen.

Geplaatst in blog over spanje, spanje, Spanjeblog | Tags: | 2 reacties

Cigales, wijngebied van pittige rosados in Noord Spanje

Ik wist dat hij bestond, de Denominacion de Origen van Cigales, ergens in Noord Spanje, maar had ´m nog nooit geproefd. Op mijn tocht door het noorden van Castilla y Leon had ik eindelijk de kans. Ik bezocht het wijnplaatsje Cigales, dat tussen Burgos en Valladolid ligt en liet me door Enrique gidsen, door het dorp, langs het het consejo regulador, dat gehuisvest is in een gerenoveerd klooster en vervolgens door zijn wijngaard iets buiten het dorp waar de wijnstokken in mei voorzichtig hun eeste blaadjes tonen. Een fris gebied dus, maar gelijk ook met hete zomers, waar de Castilla y Leonstreek bekend om staat.

In een landschap waar stevige rode wijnen van de D.O Ribera de Duero en D.O Toro en één van de beste witte wijnen, de D.O Rueda de boventoon voeren, is het verbazingwekkend dat Cigales vooral bekend is om zijn rosados. Wijn die komt van de tinto de pais druif ofwel tempranillo druif. Het is vooral Cigales, een deel van Cataluña en de comunidad Navarra die zich in Spanje op rosado-wijnen richten, allemaal noordelijke streken.

 

Het Cigalesgebied wordt bevloeid door de rivier de Pisguera. De grond is voornamelijk kalksteen en de wijnstokken staan gemiddeld op een hoogte van 500 meter. Het wijndorp is omgeven door wat op het eerste gezicht op enorme termietheuvels lijken en ongeveer een of twee meter boven de grond uitsteken. Dit zijn de luceras, die fungeren als luchtgaten waardoor er frisse lucht in de wijnkelders komt, die soms wel tot tien meter onder de grond liggen zodat de temperatuur van de kelder zowel zomers als in de winter vrijwel gelijk is.

Het familiebedrijf dat ik bezoek heeft in het oude Santa Maria de Retuertaklooster een kleinschalige accommodatie en een restaurant gevestigd. Het klooster werd door de Tempeliers in de 15e eeuw gebouwd en doordat het gehele gebouw authentiek gerstaureerd is, ademt het nog steeds historsische sfeer van tijd van de Orde van Calatrava  uit. Enrique en zijn partner Olga zijn ondernemers in hart en nieren en runnen behalve de accomodatie én het restaurant, ook hun eigen bodega waar ik kan deelnemen aan een proeverij.

Als eerste proeven we de Carredueñas dulce, die naar mijn smaak iets te zoet is. Vervolgens wordt de Carredueñas rosado geschonken met een fruitig aroma en stevige afdronk. Als laatste proef ik de Carredueñas rosado fermentado die vier maanden op Amerikaans eiken heeft gelegen. Ik vind hem te droog. In de warme zomermaanden in Spanje ben ik best fan van een fruitige rosado, en mijn voorkeur gaat uit naar de rosado die ik als tweede heb geproefd.

Bodega Consejo ligt midden in de wijngaard en het proeflokaal is omgeven door grote ramen waardoor je tijdens het proeven het gevoel hebt dat je de wijn drinkt tussen de wijnstokken en opgaat in het landschap.

Met een flesje Carredueñas rosado in mijn rugzak vervolg ik mijn tocht naar de stad Valladolid. Het was een aangename kennismaking met een wijnstreek die al lang op mijn lijstje stond. Maar diezelfde avond in een tapabar in de hoofdstad kies ik toch weer voor mijn grote favoriet; een vlezige Ribera de Duero.

Voor meer informatie over Cigaleswijnen kijk je op de pagina van Cigales Consjeo Regular

Voor meer informatie over de bodega, restaurant of accomodatie Consejo, kijk je op de site van Consejo Bodegas

 

Geplaatst in blog over spanje, cigales wijn, vakantie naar castilla y leon, wijn uit spanje, wijnreizen spanje | Een reactie plaatsen

Burgos; wandelen door duizenden jaren oude geschiedenis

Burgos staat onder andere bekend als stad waar veel pelgrims neerstrijken die de route naar Santiago de Compostela lopen. De boeiende stad ligt op 860 meter hoogte aan de rivier de Arlanzon. De hoofdbezienswaardigheid van Burgos is de grote Santa Mariakathedraal en dit is de voornaamste reden van mijn bezoek aan de stad. De Santa Maria staat als enige kathedraal van Spanje op de werelderfgoedlijst van Unesco en heeft grote gelijkenis met de Notre Dame in Parijs.

 

Middeleeuwse pracht

Tussen de 10e en 15e eeuw is Burgos de hoofdstad van het Koninkrijk van Castilla-Leon. Door de gunstige ligging aan de Camino, de weg naar Santiago de Compostella, en het monopolie op de handel in merinowol, ontwikkelt de stad zich in de middeleeuwen van militair gehucht naar een krachtige commerciële stad. In de stad is veel van de middeleeuwse pracht bewaard gebleven. Bijzondere gebouwen zijn onder andere de Mudejarboog van San Esteban en de gelijknamige gotische kerk.

20190505_103837

 

Kathedraal van Burgos

De bouw van de aan Maria gewijde Kathedraal van Burgos is begonnen in 1221. De kerk werd na 9 jaar bouw pas in gebruik genomen. Maar dan is zij nog niet af. De definitieve oplevering is in 1567. Een werk van maar liefst 330 jaar! Sinds 1984 staat de Kathedraal van Burgos op de Werelderfgoedlijst van UNESCO.
De Santa Mariakathedraal is gebouwd op de top van een Romaanse tempel naar het Normandisch Frans, gotisch model. De geschiedenis van de gotische kunst wordt in deze kathedraal samengevat in de architectuur en unieke collectie kunstwerken, waaronder de koepel met sterrenhemel, veel schilderijen en glas-in-loodramen. Onder het koepelgewelf ligt het grafmonument van de Spaanse ridder El Cid Campeador en zijn vrouw Doña Jimena. Aan de noordzijde van de kathedraal bevindt zich de escalada dorada, een gouden trap uit de renaissancetijd. Een ander historisch kunstwerk is de Papamoscas. Een beeld dat op elk uur zijn mond opent en zijn tong uitsteekt.

 

Arco de Santa María

Je komt de stad binnen via een witte wachttoren uit de 14e eeuw die deel uitmaakt van de oude stadsmuur. Het emblematische Arco de Santa María werd gebouwd ter ere van Carlos I van Spanje, in Nederland beter bekend als keizer Karel V van Duitsland. De toegangspoort staat in verbinding met de brug Santa Marìa die over de Río de Arlanzón loopt.

                                           

                                                      Kasteel van Burgos

De kasteelresten bevinden zich op een 75 meter hoge heuvel die werd gebouwd in 884 voor graaf Diego Rodríguez Porcelos in de tijd van de Reconquista. Onder het kasteel bevinden zich ondergrondse gangen die met een gids bezocht kunnen worden. Vanaf de kasteelmuren heb je een prachtig zicht over de stad en het omliggende groene landschap

          

                                                         Paseo del Espolón

In de schaduw van platanen en vol met cafés en winkels, is de Paseo del Espolón de favoriete promenade van de inwoners van Burgos waar dames in chique kleding graag flaneren. Deze aangename wandelpromenade loopt langs de Río Arlanzón van de Puente de Santa María naar de Puente de San Pablo. Tegenover de Paseo del Espolón, langs de rivieroevers, ligt een rustige tuin met aan de oevers rietkragen vol met kikkers, een waarlijk vredige plek. De Paseo del Espolón is een prachtige laan om een middagwandeling te maken of te ontspannen op een van de bankjes in het park.

Opvallend zijn de statige art-deco woningen die in de dertiger jaren gebouwd zijn in opdracht van Franco. Het is dé plek om de gevarieerde keuken van Burgos te ontdekken in een van de vele restaurantjes. Het proeven van het voorgerecht morcilla de Burgos en het hoofdgerecht lechazo mag niet ontbreken tijdens je bezoek aan de stad.

   20190507_153510

 

Klooster van Santa María la Real de Las Huelgas

In het westelijke deel van de stad ligt het prachtige oude klooster van Santa Maria La Real de Las Huelgas. De naam van het klooster komt van de grond waarop het is opgericht, en naar werd vernoemd, Oilgas. De bouw van het klooster werd begonnen in 1187 door koning Alfonso VIII en koningin Eleanor. Het middeleeuwse cisterciënzer klooster van de Castiliaanse monarchen wordt nog steeds bewoond door nonnen. Het Monasterio de las Huelgas was oorspronkelijk een buitenverblijf van de koningen van Castilië, het Spaanse woord huelga betekent “rust / ontspanning”. Het klooster is een voorbeeld van de sobere architectuur van de cisterciënzerorde. De oorspronkelijke kerk uit de 12e eeuw werd gebouwd met een Mudéjar Almohad-stijl, die lijkt op de architectuur van Andalusië. Deze kerk is nu de Kapel van de Assumptie, die sterk contrasteert met het Romaanse klooster (Claustrillas) en gotische toevoegingen uit de 13e eeuw.

 

                                      Museum voor Menselijke Evolutie

Dit fascinerende paleontologische museum is gevestigd in een modern, strak gebouw en is opgezet als een plek om fossielen te tonen die te vinden zijn in de archeologische opgravingen van de Sierra de Atapuerca iets buiten de stad. Tot de hoogtepunten van de collectie behoren een 850.000 jaar oude mensachtige fossiel en El Bifaz “Excalibur”, het oudste symbool van menselijke intelligentie dat is gevonden in 1998 en de oudste menselijke craneo die gevonden is in Europa in het jaar 1975 van maar liefst 450.000 jaar oud. Het museum biedt ook educatieve tentoonstellingen, zoals theorieën over de eerste mens en reproducties van prehistorische menselijke soorten. De indrukwekkende tentoonstelling toont de oudste resten van onze menselijke voorouders en toont de voortgang van de evolutie.

 

Spiritueel Burgos

Een ding is duidelijk, Burgos is een stad die spiritualiteit uitademt. Het is de sfeer die hangt rondom de pelgrims die zich opmaken voor hun volgende track op de route naar Santiago de Compostela, het is de eeuwenoude energie die je voelt als je even rustig in de kathedraal op de kerkbank gaat zitten, het zijn de nonnen die fluisterend door de gangen van het Huelgas klooster schuifelen en je met hun vinger op de lippen tot stilte manen. Maar het is ook de miljoenenoude craneo die je in het Evolutiemuseum aanstaart alsof het wil zeggen; sta je er wel eens bij stil waar je eigenlijk vandaan komt?

Geplaatst in blog over spanje, Burgos, kastelen in andalusie, leven in spanje, spanje, Spanjeblog | Een reactie plaatsen

Ubeda, werelderfgoedstad in één dag

Úbeda is een bestemming die je, als je in Andalusie bent, zeker moet bezoeken. Op mijn route door de provincie Jaén kon ik er niet omheen, Ubeda is samen met Baeza, een werelderfgoedstad.

ubeda 9

Wat kun je zien in Úbeda?

1.- Sacra capilla del Salvador (Heilige kapel van de Verlosser)

Het eerste dat opvalt, is dat dit gebouw geen kerk is en nooit een kerk is geweest. Dit gebouw is gebouwd als een pantheon voor de Cobos-familie. Het was een particulier bezit en is dat tot vandaag. Wie was Francisco de los Cobos, de architect van dit werk.

Francisco de los Cobos, was de staatssecretaris van keizer Karel I van Spanje, patroonheilige van de orde van Santiago. Hij was een van de meest invloedrijke personages van die tijd. Hij trouwde in 1522, toen hij 45 jaar oud was, met de 14 jarige Doña María de Mendoza en Sarmiento. Deze dame had een gravintitel, ideaal voor het nageslacht van het echtpaar.

ubeda 1     ubeda 2

 

2.- Basiliek van Santa María de los Reales Alcázares
De Basiliek ligt direct tegenover het paleis. Gebouwd op de overblijfselen van de oude moskee dankt de basiliek zijn naam aan de overblijfselen van wat de koninklijke paleizen waren.

Het gebouw heeft verschillende architecturale stijlen behouden, zoals gotiek, mudejar, renaissance, barok en neogotiek. Het is indrukwekkend om het van binnen te zien, omdat het een eigenaardige verdeling heeft. Ik had het geluk om binnen te komen zonder te betalen, meestal kost de entree 4 euro.

ubeda 3     ubeda 4

3.- Palacio de las Cadenas

Met dit paleis keren we terug naar de geschiedenis van de familie van Los Cobos, in het bijzonder van zijn neef, Juan Vázquez de Molina, staatssecretaris van Felipe II, die was gestuurd om het paleis te bouwen voor residentieel gebruik.

Het werk van Andrés de Vandelvira is in renaissancestijl. Wanneer Juan Vázquez de Molina sterft zonder nakomelingen na te laten, wordt het paleis bezet door een gemeenschap van Dominicaanse nonnen, genaamd Madre de Dios. Je kunt alleen door de binnenplaats lopen en het oversteken naar het stadhuisplein, de oude paleistuin.

ubeda 5     ubeda 6

4.- La Synagoga de agua, de grote verrassing van Úbeda

De waterspiegel wordt ontdekt tijdens een vastgoedinvestering. Na de ontdekking wordt het idee verworpen en wordt voor herstel gekozen. In 2010 eindigt de restaurantiefase en wordt de synagoge voor publiek geopend. Volgens studies is het mogelijk dat deze synagoge ouder is dan de veertiende eeuw. Het bezoek aan de waterspiegel vindt plaats via zes zalen.

Wat een ontdekking, wat een wonder. Het is een van de best bewaard gebleven monumenten van de stad. Tegenwoordig organiseren ze hier veel activiteiten. Ik kan je bijvoorbeeld het spectakel van de zomerzonnestilstand, aanraden.

De synagoge werd bewoond door twee zussen, er was zelfs een zaak, een kapsalon. De zusters wisten al heel lang van het bestaan van de bronnen. Ze gebruikten het om water te leveren voor het schoonmaken van het huis, zonder de waarde te kennen van het gebouw waarin ze woonden.

ubeda 7     ubeda 8

De bijkeuken en keuken van de synagoge behoorde toe aan het huis van de rabbijn. De rabbijn stelde zijn bezittingen en afhankelijkheden ter beschikking van de synagoge. Een van de meest magische gebieden is de kamer van de Mikveh, gewijd aan de rituele baden van zuivering. De ladder heeft zeven treden en het water is diep genoeg om iemand volledig onder te dompelen. Een belangrijk detail is dat voor dit ritueel stromend water nodig is, geen stilstaand water.

Eigenlijk kun je een hele dag doorbrengen in Ubeda. Daarom is het aan te raden om voor een overnachting te kiezen en de volgende dag, de andere stad Baeza ( ook werelderfgoedstad), te bezoeken.

Meer informatie over de stad in het Engels, openingstijden, stadsgidsen e.d.

 

Geplaatst in blog over spanje, leven in spanje, Spanjeblog | Tags: , , | Een reactie plaatsen

TUI Care Foundation op Lanzarote

Iedereen kent TUI van de reizen die ze aanbieden. Maar deze wereldwijd bekende Touroperator doet meer.  Ze ondersteunt duurzame projecten over de hele wereld die bijdragen aan de ontwikkeling van vakantiebestemmingen. Dat is waar het bij TUI Care Foundation om draait. De foundation richt zich op de positieve effecten van het toerisme en bouwt zo aan blijvende vooruitgang.

TUI

Ze doen dat simpelweg door vakantiegangers te ‘matchen’ met projecten op vakantiebestemmingen. Door vakantiegangers kennis te laten maken met lokale projecten, geeft TUI Care Foundation het onderwijs, het welzijn van kinderen en jongeren, de bescherming van natuur en milieu en de lokale economie en werkgelegenheid een boost.

Header 3

Ook in Spanje is de TUI Care Foundation actief, en wel op het eiland Lanzarote, om daar de traditionele wijnbouw te behouden. De wijnvelden van La Geria op het Canarische eiland Lanzarote zijn anders dan anders. Elke druivenrank heeft zijn eigen kuiltje met vulkanische korrels en daaromheen een handgebouwd muurtje van lavastenen tegen de wind. De afgelopen vijf, zes jaar is de regio sterk in gevaar gekomen. Boeren verlaten hun land en de grond blijft verwaarloosd achter. TUI Care Foundation steunt een project om dit cultureel erfgoed van de traditionele wijnbouw te behouden, ecologische wijnbouw te stimuleren en mensen met beperkingen nieuwe mogelijkheden tot werkgelegenheid te bieden.

header (10)

De vulkanische bodem en de zon zorgen voor de ideale omstandigheden voor de smaakvolle Malvasia druif. De druiven worden geteeld in het wijngebied La Geria, een uniek landschap en beschermd natuurgebied sinds 1994. Een gebied met een lange historie. Een enorme vulkaanuitbarsting tussen 1730 en 1736 bedekte het eiland met een dikke laag lava en as. Na jaren worstelen leerden de bewoners om de grond te bewerken en weer een bestaan op te bouwen.

Hoe werkt de traditionele teelt van wijndruiven? De bewoners van Lanzarote maken kuilen waarin de wijnranken worden geplant. De kuil wordt gevuld met ‘pícon’, kleine lavasteentjes, die goed vocht kunnen vasthouden. Om de wijnranken te beschermen tegen de constante wind zijn halve cirkels van grotere lavastenen gebouwd. La Geria heeft daardoor een bijzonder landschap van ruim tienduizend kuilen en muurtjes.

Header 2

De authentieke wijnproductie is echter heel arbeidsintensief en niet meer rendabel. Daarom verlaten de boeren hun land en blijft de grond verwaarloosd achter. La Geria verdwijnt langzamerhand en daarmee ook dit cultureel erfgoed.

Een aantal organisaties op Lanzarote heeft de handen ineen geslagen om hier iets tegen te doen. Het doel is om de wijngaarden die dreigen te verdwijnen om te zetten in productieve wijngaarden en om ecologische druiventeelt te introduceren. Een team van eigenaren van wijnbedrijven heeft toegezegd om alle druiven op te kopen en ecologische wijn te helpen distribueren.

Header 4

Het mooie aan dit project is dat het ook bijzondere werkgelegenheid creëert. Een tiental medewerkers met een (meestal lichamelijke) beperking gaat druk aan de slag met het herplaatsen van de druivenranken en het opnieuw bouwen van stenen muurtjes.

Klik voor meer informatie of donatie op de website van TUI Care Foundation en draag bij aan duurzaam toerisme in de wereld

Geplaatst in blog over spanje, spanje, Spanjeblog, TUI care foundation | Tags: , , , , | 2 reacties

Tien verborgen plekjes aan de Costa Tropical. Meer dan zon en zee…

De Costa Tropical is het bescheiden buurmeisje van de Costa del Sol en bestrijkt de 73 kilometer lange kustlijn van de provincie Granada. Er zijn tientallen stranden en kleine baaien met kristalhelder water, meer dan 300 dagen zon per jaar en een gemiddelde temperatuur van 20 graden.

20190316_192105

Aan de tropische kustlijn liggen 19 dorpen. De bekendste zijn Almuñécar, La Herradura, Motril en Salobreña. Naast deze stranden zijn er kleine en rustige baaien gelegen in Albuñol, Castell de Ferro, Gualchos en La Mamola en Polopos.

Ietsje landinwaarts tref je de dorpjes Albonde, Ítrabo, Jete, Lentejí, los Guájares, Lújar, Molvízar, Murtas, Otívar, Rubie, Sorvilán, Turón en Vélez de Benaudalla, alle omgeven door weelderige natuur.

Naast de tropische kust biedt dit gebied talloze culturele, sportieve en gastronomische mogelijkheden. En natuurlijk de prachtige natuur. In dit artikel beschrijf ik 10 verborgen plekjes met activiteiten die je het hele jaar door kunt ondernemen.

  1. Bezoek het botanisch-historische park El Majuelo in Almuñecar

Het park is gelegen aan de voet van Castillo de San Miguel, in het hart van de stad Almuñécar. Het unieke microklimaat dat Almuñécar heeft, zorgt ervoor dat de brede aanwezigheid van flora uit tropische gebieden o.a. uit Midden- en Zuid-Amerika, Afrika, en zelfs Nieuw-Zeeland er goed gedijen. In totaal zijn er meer dan 182 verschillende plantensoorten en palmen en meer dan 120 soorten vogels. Bovendien staan er in het park prachtige beelden van een kunstenaar uit Damascus.

Een andere bijzonderheid van dit park is dat het ligt aan een Fenicische Necropolis en aan de oude visfabriek van de Romeinen. In het verleden werd daar de beroemde Garum gemaakt. Garum werd beschouwd door de inwoners van het oude Rome als een afrodisiacum, alleen geschikt voor de bovenste klassen van de samenleving, en werd bereid met gefermenteerde vis-ingewanden.

20190314_185437

20190314_185843

  1. Tropische vruchten proeven bij Finca Ramon in La Herradura

Finca San Ramón is een agroboerderij die bezoekers laat kennismaken met tropische vruchten die het hier, door het bijzondere microklimaat van warme ochtenden en frisse en vochtige nachten, uitstekend doen. Bezoekers kunnen wandelen door de meer dan twaalf hectare boomgaard en genieten van een onovertroffen uitzicht op de prachtige Baai van La Herradura.

Tijdens een boeiende rondleiding leer je de chirimoya kennen, de vrucht waar de Costa Tropical bekend om staat. Maar ook tropische vruchten zoals carambola, kumquats, lichi, pitahaya, babacoa, guayaba, mango en papaya. De enthousiaste eigenaresse geeft je tijdens je bezoek tips en recepten en aan het einde van de wandeling staat er een bordje met vers sappig fruit voor je klaar.

20190314_165343

 3. Wandelen in het natuurgebied Cerro Gordo

Vanaf het prachtige strand van Playa Cantarrijan kun je wandelen door rivierbeddingen en over geitenpaden. Als je vroeg begint kun je zelfs berggeiten treffen. De paden brengen je naar schitterende vergezichten en tot de oude uitkijktorens. Langs de kust van Andalusië staan veel van deze torens, die vroeger dienden als waarschuwingssysteem om bij onraad vanaf zee direct alarm te kunnen slaan. De torens werden gebouwd in de Moorse tijd en later werden deze verstevigd door christelijke soldaten.

Na de wandeling heb je misschien zin in een frisse duik. Het kristalheldere water lokt! Maar ook de twee uitstekende restaurants die zich op het strand bevinden. Je kunt het gehele jaar via een lang kronkelpad met de auto tot aan het (naturisten) strand komen. Behalve in juli en augustus. Dan moet je de auto boven laten staan en rijdt er een busje. Ook is het mogelijk om te kajakken of outdoor activiteiten te ondernemen met een Nederlandse gids.

20190315_100945

20190315_104733

  1. Een boot huren in Marina del Este, tussen La Herradura en Almuñecar

Heb je een vaarbewijs, dan kun je een motorboot huren en zelf het ruime sop kiezen. Maar ook is het mogelijk om met kleine groepjes een boot met schipper af te huren. Varen langs de kustlijn van de Costa Tropical is prachtig en met een beetje geluk spot je dolfijnen en pilotwalvissen. Je kunt aanleggen in Motril en lunchen bij de Club Nautico. Of voor anker gaan in een van de baaien en lekker gaan zwemmen of snorkelen.

Hoe bijzonder is het om vanaf de boot de besneeuwde toppen van de Sierra Nevada te kunnen zien! Wil je liever zeilen? Dan kun je hobbycats huren op het strand van La Herradura.

20190315_122636

20190315_133829

  1. Rum proeven bij de distilleerderij in Motril

Heel wat jaren geleden stond de hele kustlijn vol met suikerriet. Inmiddels zijn daar fruitkwekerijen voor in de plaats gekomen. Toch zijn er twee rumfabrieken in deze zone. Eén in Salobreña en eén in Motril. Tijdens de Engelstalige rondleiding van ongeveer een uur bij Ron Montero leer je het verwerkingsproces van suikerriet tot rum kennen en krijg je uitleg over de rijping van rum. Na een informatieve video in de bodega, kun je drie soorten rum proeven; Plata, Palido en Reserva.

De bodega ligt iets buiten Motril, aan de weg richting Salobreña. In Motril kun je eventueel ook de suikerrietfabriek bekijken. Het is de origínele gerestaureerde Fabrica de Azucar die een goede induk geeft van de geschiedenis van de suikerteelt.

20190315_170655

  1. Klimmen naar het kasteel van Salobreña

Het is een hele klim naar boven, maar het is zonder meer de moeite waard. Het kasteel van Salobreña staat hoog en droog op de top van de berg. Je ziet het al van ver als je over de snelweg rijdt. Het is een vestingsburcht uit de 10e eeuw, gebouwd in de Nasrid periode. Het Arabische kasteel is het resultaat van verschillende restauraties en aanpassingen van de moslim en christelijke architectuur.

Het kasteel heeft drie behuizingen: het interieur representeert het oude Nasrid Alcazar; De andere twee, met defensieve functie, zijn een Castiliaanse uitbreiding van de late 15e eeuw. Vanuit de torens heb je een strategisch overzicht over de enorme boomgaarden, landerijen, de stedelijke structuur van Salobreña én de zee. Het kasteel van Salobreña is een van de meest bezochte monumenten aan de Costa Tropical.

20190317_135906

20190315_190215

  1. Relax in Jardin Nazari in Velez de Benaudalla

Deze tuin der zintuigen wordt ook wel het kleine Generalife genoemd: een kleine replica van de tuinen bij het Alhambra. Tussen de bloemen en struiken in deze tuin kom je volledig tot rust. Er is een Engelstalige gids aanwezig die je kan vertellen over de spirituele, poëtische, wetenschappelijke functie die deze tuinen destijds hadden. Laat je imponeren door het wonderlijke watersysteem dat de Arabieren hadden bedacht om water uit de grond te laten opborrelen. Luister naar de stilte, het ruisen van de bladeren en de vogels die voor je zingen.

Via de tuinen kun je een pad afdalen naar de grotten met verticale begroeiing. De Jardin Nazari is een schitterende erfenis van de Nazrid cultuur uit het oude Al-Andalus.

20190316_121844

20190316_114421

  1. Proef wijn in een bodega aan de voet van de Alpujarras

Tussen de Costa Tropical en de stad Granada liggen de Alpujarras. Rijdend over wegen door grillige bergen van de Contraviesa met amandelboomgaarden en druiventeelt kom je aan bij het plaatsje Murtos.

Als je om je heen kijkt, denk je even dat je op ´the top of the world´ bent beland. Daar kun je Bodega 4 Vientos bezoeken. Een uitgebreide rondleiding door de bodega én over het landgoed zorgen ervoor dat de wijn na afloop extra goed smaakt. Naast de bodega ligt het gelijknamige restaurant waar je de 4 Vientos wijnen kunt combineren met stevige boeren gerechten. Overigens heeft deze omgeving diverse bodega’s waar je een bezoek kunt brengen.

20190316_163944

20190316_170545

  1. Beeldende kunst en muziek in de tuin van kunstenares Kitty Harri in Jete

Mijn bezoek aan de beeldentuin van Kitty Harri is een van de hoogtepunten van mijn bezoek aan de Costa Tropical. Samen met haar partner Nick heeft de in Zweden geboren Kitty jarenlang gewerkt aan sculpturen, bomen planten, het aanleggen van loopbruggen en terrassen en heeft ze de tuinen tot een klein paradijs gemaakt. Het is een inspirerende omgeving. De rust die het uitstraalt, laat de tijd even stil staan.

Naast de ruim 160 + kunstwerken die allemaal in de openlucht staan, zijn de tropische tuinen voortdurend in ontwikkeling. Je vindt hier vele soorten palmen, struiken en bomen vanuit de hele wereld.

Meestal zijn de tuinen open maar op de 1e  en 3e  zondag van elke maand kun je ook genieten van live klassieke muziek, gespeeld door Nick en getalenteerde muzikale vrienden. De tuinen kijken uit over Sierra de Almijara en Cazulas bergketens en over de Middellandse Zee. Vanaf diverse bankjes en zitplaatsen kun je genieten van kunst in combinatie met groen en/of vergezichten. Het is wel aan te raden om te reserveren.

In de tuin is werk te bezichtigen van meer dan 15 internationale kunstenaars waaronder vier Nederlanders: Lieuwke Lot, Persheng Warzandegan, Ge Beens en Ans Zondag.

20190317_102135

20190317_110207

  1. Geniet van de gastronomie van de Costa Tropical

Natuurlijk wisten we al dat je in Andalusië heerlijk kunnen eten. Aan de Costa Tropical wordt de traditionele keuken afgewisseld met trendy invloeden. Hier vind je mijn absolute top 5 van restaurants aan de Costa Tropical.

1.Restaurant Verdejo aan het strand van Salobreña.

Traditioneel visrestaurant met een innovatieve touch. Flinke fles mooie olijfolie op tafel, professionele bediening en hemelse nagerechten maken je maaltijd compleet.

2. Sunhara Beach Club aan het strand van Motril.

Spaans met een oosters tintje. Bijzondere gerechten, prachtige presentatie en midden op het strand. Boeiende tropische smaakexplosies van pure produkten van de Costa Tropical en op zondagnamiddag live muziek.

3. Bodega en Restaurant 4 Vientos in Murtos.

Een half uurtje landinwaarts vanaf de kust. Stevige gerechten van het boerenland. Gegrilde chorizo´s, bloedworst, secreto iberico. Hou er rekening mee dat de porties enorm zijn dus bestel niet te veel. De stevige eigen wijnen maken er een pure Alpujarras-ervaring van.

4 .Restaurant La Ventura in Almuñecar.

Een schattig Andalusisch restaurantje gedecoreerd met potten, pannen en geraniums. Heerlijke salades met veel tropisch fruit en verse vis en eerlijk vlees. Ga op donderdagavond. Dan is er een optreden van twee zangers en een flamencodanseres. Een boeiende fusion van Spaanse en Arabische muziek

5. Skybar en restaurant Miba in Salobreña.

Makkelijk te vinden, het ligt aan de weg voordat je Salobreña binnenkomt. Moderne inrichting en kaart. De gerechten worden prachtig gepresenteerd en zijn bijzonder smakelijk. Het uitzicht over de vallei, het strand en het kasteel van Salobreña is in één woord spectaculair.

20190316_220931.jpg

20190315_225537.jpg

Met speciale dank aan Mancomunidad Costa Tropical             #costatropicalspain

 

 

Geplaatst in blog over spanje, Costa Tropical, leven in spanje, Spanjeblog, vakantie in andalusie, vakantie naar spanje, Visit Costa Tropical, wonen in spanje | Tags: , , , , | 2 reacties