Castellar de la Frontera, van Moren tot Hippies

Het dorp Castellar de la Frontera ligt in de provincie Cádiz. Het is onderdeel van het achterland van el Campo de Gibraltar en grenst aan de gemeenten San Roque, Jimena de la Frontera, Los Barrios en Alcala de los Gazules, in het natuurpark Los Alcornocales. De uitgestrekte gemeente is opgesplitst in drie centra; Castellar Viejo, Castellar Nuevo en Almoraima.


Dit historische vestingdorp staat bekend om zijn kasteel, het woord ‘Castellar’ betekent letterlijk ‘ plaats van het kasteel’. Castellar de la Frontera Vieja ligt hoog op een heuveltop en heeft een indrukwekkend zicht over de provincies Cadiz en Malaga. Ooit was het een waar kunstenaarsdorp met een bijzondere aantrekkingskracht. Als je wandelt door de smalle kronkelige straatjes, die uit de islamitische periode stammen,  voelt het net of je even door de geschiedenis wandelt.

De schoonheid van deze Andalusische straatjes, samen met het panoramische uitzicht op de omgeving, maken het kasteel zeer de moeite waard om te bezoeken. Landbouw is de belangrijkste economische activiteit van de gemeente, maar een groot deel van de bevolking houdt zich bezig met het landelijk en cultureel toerisme.

Castellar is al bewoond sinds de oudheid. Dit is bekend omdat er grotschilderingen uit het Paleolithicum en Neolithicum in grotten zijn gevonden. Door de strategische ligging was het de ideale locatie om de Christelijke invallen op het Moorse koninkrijk tegen te houden. Frontera betekent grens en deze grens situatie, een gevaarlijke plaats voor doorvoer, was een haard van onrustige en onzekere levensomstandigheden gedurende de Middeleeuwen. Het natuurgebied Los Alcornocales was lange tijd het grensgebied van het  Koninkrijk Granada, het laatste bolwerk van de Moren voordat ze het in 1492 definitief moesten afleggen tegen de Christelijke legers. Vanaf het kasteel heb je een geweldig uitzicht over de omringende bergen en dalen. In de Moors tijd was het een uitkijkpost van onschatbare waarde.

Wat het natuurpark Los Alcornocales zo bijzonder maakt, is de groene en natuurlijke uitstraling van het gebied. Dat heeft het te danken aan de invloed van de Atlantische Oceaan waarvan het zoute water op 60 km afstand op het strand klotst. Vochtige lucht aldaar stijgt op, vormt wolken, wordt het binnenland ingeblazen en loost zijn natte vracht bij de eerste bergen die het tegenkomt; die van het Parque Natural de los Alcornocales.
Zelfs in de zomer hangt in de ochtenden vaak misten. Maar de de temperaturen zijn aangenaam. Bomen die in deze omstandigheden fantastisch groeien zijn kurkeiken, in het Spaans; Alcornocales. Alcor betekent dan ook kurk en Alcornocal staat voor kurkbos; een betere naam hadden ze niet kunnen bedenken.

Castellar de la Frontera heeft een wat bijzondere geschiedenis. Allereerst was het oude dorp binnen de kasteelmuren bevolkt. Maar rond 1970 vertrekken de bewoners naar het nieuwe Castellar, buiten de kasteelmuren, waar betere voorzieningen zijn. Van de 1000 inwiners in het oude Castellar bleef er op een gegeven moment nog maar één gezin over. Nadat de inwoners van Castellar Viejo waren verhuisd naar Castellar Nuevo, onstond er in de oude stad een hippiekolonie. Aangetrokken door het unieke karakter van het middeleeuwse fort vonden Duitse, Nederlandse en Engelse alternatievelingen daar inspiratie voor kunstwerken. Castellar Viejo was een tijd lang een kunstenaarsdorp.

Tegenwoordig leven de bewoners nog steeds een beetje van het verkopen van kunst of ze verhuren hun woning. Je kunt hier dus logeren binnen de muren van het Middeleeuwse kasteel. Het kasteel zelf is in gebruik als kleinschalig hotel en heeft het historische karakter behouden. Nadat er veel werk is besteedt aan het herstel van de verlaten stad, is het nu toegankelijk voor bezoekers en bevinden er zich een paar winkeltjes, bars en restaurantjes. Het kasteel is zeker de moeite van een bezoek waard.

Naast het nieuwe en oude Castellar is er nog een derde gebied, het landgoed Almoraima. Op dit domein gaf in 1526 de graaf van Castellar opdracht om een kerkje te bouwen. Jaren later, in 1603, wordt er aan de kapel een nonnenklooster gebouwd.

Het landgoed is altijd in handen geweest van graven en hertogen, o.a van de bekende Spaanse familie Medinaceli. Vandaag de dag is de enorme finca met het klooster een hotel. Een schitterende plek waar je volledig tot rust kunt komen en waar je ook uitstekend kunt eten of wat kunt drinken op de patio of kunt wandelen. De mooie kapel is geopend en kun je bezoeken. Almoraima is een dan ook een geliefde lokatie voor bruiloften.

De bijzondere ligging van de drie gebieden binnen de gemeente Castellar de la Frontera, de verhalen, en de historische rijkdom en mengeling van culturen, zorgen ervoor dat je in Castellar gemakkelijk een hele dag kunt doorbrengen.

(Met dank aan: A Una Hora De Cadiz y Guadalinfo)

 

Geplaatst in blog over spanje, kastelen in andalusie, kastelen in zuid spanje, leven in spanje, spanje, Spanjeblog, vakantie naar spanje, wandelen in andalusie, wonen in spanje | Tags: , | Een reactie plaatsen

2020 Voor Kus uit Spanje het jaar van verandering

De laatste weken hoor of lees je het steeds vaker; 2020 is het jaar van veranderingen, we sluiten een decenium af. Als ik terug kijk naar de ontwikkeling van Kus uit Spanje, dan is er in de afgelopen 10 jaar heel veel gebeurd. Precies 10 jaar geleden begon ik na te denken over het publiceren van mijn eerste boek dat in 2011 is verschenen.

Social Media stond nog in de kinderschoenen. Maar toen ik ontdekte dat je Facebook heel goed voor de promotie van toerisme kon gebruiken, begon ik enthousiast te raken. Na een opleiding voor Community Manager ontstond mijn account voor Facebook en Twitter. Ik begon te bloggen en door Social Media in te zetten voor klanten werden de tools zelfs een deel van mijn inkomen.

Ondertussen gingen de ontwikkelingen snel. Instagram ontstond en Facebook werd alweer ouderwets genoemd. Er verschenen maandelijks artikelen over bijzondere plekjes in Spanje op mijn Kus uit Spanje blog, ik ontving nominaties en prijzen en ik schreef tussendoor nog een twee boeken. Daardoor werd ik steeds vaker uitgenodigd voor blogreizen door Spanje en voor presentaties van Spaanse aktiviteiten of bestemmingen, zoals bijvoorbeelde voor wandel en fietsroutes en regios.

Lachend leg ik de autoriteiten of instellingen met wie ik samenwerk iedere keer uit dat ´Koes uiet Espange´ Een beso uit España betekent. Totdat ik , dit najaar, opeens bedacht dat het roer maar eens om moest. Mijn naam en logo Kus uit Spanje is ontstaan na het publiceren van het gelijknamige boek. Maar de tijd voor verandering is aangebroken en Kus uit Spanje gaat internationaal 😉

Tijdens een strandwandeling in Malaga werd de nieuwe naam geboren: MaXperience Spain. Dat staat voor de MaXimale experience in Spanje. Bovendien begint het met de eerste twee letters van mijn naam en de X is een knipoog naar de kus die bewaard is gebleven.

Vanaf 2020 ondergaat Kus uit Spanje een metamorfose. Behalve naamsverandering heb ik ook mijn activiteit aangepast. Bij MaXperience Spain kun je dagtours of reizen op maat boeken. Behalve dat ik mijn Spanje-ervaringen met je op papier deel, kun je ze nu ook zelf live ervaren. Lees je over een bijzonder plekje op mijn blog, en zou je die plek willen bezoeken of activiteit willen ervaren? Neem dan gerust contact met me op. Ik maak een voorstel op maat. Voor ieder budget. Voor individuele reizigers en voor groepen. Tijdens de komende maanden zal ik op mijn pagina een aantal tours aanbieden. Maar je kunt natuurlijk ook contact met mij opnemen voor speciale wensen.

Feliz 2020! Maak er een jaar van met MaXimale ervaringen in Spanje!

 

Geplaatst in blog over spanje | 1 reactie

Estepa, een snoepje van een dorp

Op de weg tussen Malaga en Sevilla ligt het plaatsje Estepa. Je ziet het al van ver opdoemen, een wit Andalusisch dorp, gebouwd tegen de heuvels. Voor Andaluces is Estepa een begrip. Want vanaf oktober tot januari ruikt het dorp en de hele omgeving naar kaneel, amandelen, suiker en anijs. Het is The Place to Be om ambachtelijke Dulces de Navidad te kopen. In het weekend sta je rustig een uur in de rij bij een van de vele fabriekjes waar al het lekkers met de hand wordt gemaakt én verpakt en volgens grootmoeders recept wordt bereid. La Despensa del Palacio, La Estepeña en La Colchona zijn de bekendste namen. De eerst is zelfs hofleverancier. Het leuke is dat al die kleine fabriekjes ook kunnen worden bezocht. Je kunt eerst proeven en dan uitkiezen wat je mee naar huis wilt nemen voor de kerstdagen.

La Despensa del Palacio is mijn grote favoriet. Het summum is het traditionele blik dat gevuld is met allerlei kleine zoetigheden die ambachtelijk bereid worden. De zaak lijkt een decor uit een kerstfilm. Overal staan grote glazen schalen en bokalen met lekkers dat zorgvuldig in vloepapier is verpakt. La despensa del Palacio heeft ook een chocolademuseum dat je kunt bezoeken. En werkelijk, je gaat nooit met lege handen naar buiten.Ook La Colchona is bijzonder. Het is een gewoon woonhuis in de Calle Santa Ana. Je waant je even terug in de tijd in de grote zaal waar antieke printen en blikken aan de wanden hangen, het vuur van de houtoven gezellig knispert, vrouwen in witte schorten op rieten stoelen het snoepgoed dat uit de oven komt verpakken en je bestelling wordt gewogen op antieke weegschalen.

Het is sowieso leuk om een wandeling door de straten van Estepa te maken. Tientallen kerkjes en kapelletjes, gezellige barretjes en pleintjes en in het weekend spelende kinderen in nette Spaanse kleren. Het lijkt in Estepa wel of je in een filmdecor van Luis Buñuel terecht bent gekomen. Behalve dat het plaatsje bekend is om zijn zoetigheden, komt hier ook een van de beste olijfoliën van Sevilla vandaan: Oleoestepa. Deze fabriek is ook te bezoeken. Als je de fabrieken in de loop van de ochtend hebt bezocht, wordt het tijd voor een aperitiefje. Die bestel je bij Bodega Machuga. Een glaasje fino van de Montilla Morilles druif.

De verleiding is groot om in de bodega meerdere glaasjes te proeven, maar je hebt Estepa niet gezien als je niet eerst naar het hoogste punt gaat, El Cerro de San Cristobal. Vanaf dat punt dat ook wel het Balcon de Andalucia wordt genoemd, heb je een uniek uitzicht over de omgeving. Er zijn drie monumenten die je hier kunt bezoeken. Allereerst El Antiguo Alcazar uit de Moorse tijd.

 

Ook de imposante Iglesia de Santa Maria Mayor is de moeite van een bezoek waard. Maar wat je zeker niet mag missen is een bezoek aan het Monasterio de Santa Clara, waar de nonnen van de Clarisa orde persoonlijk voor je open doen en je rondleiden.

Alle drie de monumenten liggen naast elkaar en zijn gemakkelijk met de auto te bereiken. Natuurlijk maakt al dat wandelen hongerig, dus de hoogste tijd voor een lekkere maaltijd. Wil je echt iets bijzonders eten, ga dan naar Don Polvoron.

  

Van buiten is het restaurant van het gelijknamige hotel niet veel bijzonders. Maar zodra de patron je begint te vertellen over de huisgemaakte paté, gegrilde pulpo en de specialiteit van het huis: arroz caldoso de carabinero, loopt het water je in de mond en weet je dat je goed zit. Dat is in het weekend ook wel merkbaar. Dan moet je echt reserveren want de Estepeños, Sevillanos en Malagueños weten al lang waar het goed toeven is in Estepa.

 

Mocht je na de maaltijd nog zin hebben in een digestiefje, dan wandel je even binnen bij het Museo de Anis. Ook hier laat het personeel je gastvrij proeven en inderdaad, ook hier wordt het lastig zonder wat lekkers het pand te verlaten.

Estepa is een uistekende bestemming om in één dag te bezoeken. Maar kun je er een weekend van maken, dan zou ik dat zeker doen. In de omgeving liggen een paar dorpjes met leuke hidden places waar de gewone toerist geen weet van heeft. Ik zet mijn top 5 voor je op een rij:

  

Pedrera ligt niet ver van Estepa. Hier kun je El Templo de la Cerveza bezoeken. Pedro, een oude rocker, staat achter de bar terwijl zijn moeder in de keuken de heerlijkste hapjes maakt. De tempel is gelijk een museum. De wanden zijn volledig bedekt met bierflesjes uit de hele wereld. Zelfs de wastafel in het toilet is gemaakt van een biervat.

 

La Roda de Andalucia is een klein plaatsje met een grote naam. Hier heb ik Luis ontmoet. Een oude treinconducteur die zijn ziel en zaligheid heeft gelegd in het Spoorwegmuseum. Een onbekend juweeltje dat zeker een bezoekje waard is. Behalve het oude conducteurbewijs van Luis in de vitrine, vindt je er tal van gebruiksvoorwerpen uit vorige eeuwen op het gebied van spoorwegen en een enorme maquete met schitterende antieke treinen die door een Andalusisch landschap tuffen.

Casariche is zo onbekend dat het nauwelijks op de kaart is te vinden. Dat is jammer want in het Mozaiekmuseum vindt je verschillende enorme Romaanse mozaïeken die in de omgeving gevonden zijn en gedeeltelijk zijn gerestaureerd. Het mozaïek van het bekende El Juicio de Paris is compleet en onvoorstelbaar ongeschonden.

Iets buiten het dorp bevindt zich een Romaanse steengroeve. De gemeente van Casariche heeft er wandelpaden aangelegd zodat je duidelijk zicht hebt op het gebied. Hier wordt ieder jaar eind juli het Romanarum Festum Ventippo gevierd. Een eldorado voor liefhebbers van het oude Rome. Een driedaags festijn dat je volledig terugbrengt in de Romaanse tijd in Spanje.

 

Puebla de Cazalla is een dorp dat ligt tussen Estepa en Sevilla. Hier bezoek je het olijoliemuseum in Hacienda Nuestra Señora del Carmen. Deze enorme hacienda biedt behalve olijfoliemuseum ook een museum over flamencokunst. Je kunt er rustig de tijd voor uittrekken en als je een profesionele olijfolieproeverij wilt meemaken kun je dat bij bodega Soberbio bijtijds aanvragen.

Dankzij een initiatief met de naam A Una Hora De heb ik deze bijzondere verborgen plekjes in de provincie Sevilla kunnen ontdekken. A Una Hora De heeft als doel om op ongeveer een auto-uur afstand van de grote steden van Andalusië de bekendheid van bijzondere monumenten, musea, gastronomie en feesten te stimuleren.

( Gracias a A Una Hora De, Red Guadalinfo, Fialba, Vive Andalucia y todos los ayuntamientos de los pueblos visitados))

Geplaatst in blog over spanje, kastelen in andalusie, kastelen in zuid spanje, spanje, Spanjeblog, vakantie in andalusie, vakantie naar spanje | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

97 unieke ervaringen in Paradores de Turismo

Logeren in de Paradores van Avila

Afgelopen maand kreeg ik opnieuw de kans om in twee spookjesachtige Paradores te mogen logeren. Dit keer in de provincie Avila. De eerste twee nachten logeerde ik in het Parador in de stad Avila en had ik de mogelijkheid om de Unescostad in alle rust te bezoeken. Vervolgens maakte ik een roadtrip door de Sierra de Gredos en sliep ik twee nachten in het oudste Parador van Spanje, midden in het indrukwekkende natuurgebied Gredos.

Paradores zijn unieke plekken om te logeren. De Spaanse hotelketen bestaat momenteel uit 97 accommodaties, gelegen door het hele land. Overnachten in deze vaak historische bouwwerken, betekent een reis terug in de tijd, met vanzelfsprekend modern comfort. Een verblijf in een Parador is de ideale basis voor een verkenningstocht door het mooie Spanje.

 

Overnachten in kastelen, kloosters en andere historische gebouwen.

De meeste Paradores zijn gevestigd in gerestaureerde kastelen, kloosters en andere historische gebouwen of liggen in een historisch uiterst interessante omgeving. Door hun kleinschaligheid ben je verzekerd van Spaanse gastvrijheid en persoonlijke service. Naast die prachtige setting, bieden de hotels goede  faciliteiten, van gerenommeerde golfbanen tot moderne spa’s en niet te vergeten: alle comfort die je je wensen kunt. In de eersteklas restaurants van de Paradores kunt u kennismaken met de voortreffelijke regionale gerechten. Haute cuisine in een unieke omgeving!

Routes en voordelen! 

Een verblijf in een Parador is een fantastische manier om kennis te maken met de rijke cultuur, de tradities en levensstijl van de Spanjaarden. Je hebt een grote keuze uit unieke locaties; van het groene bergachtige noorden tot de schitterende kustlijn van Andalusië in het zuiden.

Er zitten grote verschillen tussen de Paradores, zo kun je kiezen tussen bepaalde stijlen, regio’s of segmenten. En wat dacht je ervan om eens een Parador route te maken? Ook tijdens de routes kun je kiezen tussen verschillende thema-routes. Zo zijn er wijnroutes, de natuurroutes en bijvoorbeeld de mediterrane route.

Om volop van de bestemming te genieten zijn de “Paradores experiences” gecreëerd. Die de mogelijkheid bieden om unieke verblijven te combineren met  culturele, historische, gastronomische en welnesservaringen. Op de website staan diverse routes en unieke pakketten om uit te kiezen. Kies de ervaring die je het meest aanspreekt  en ontdek Spanje, de gastronomie, de cultuur, de natuur en de Spaanse hartelijkheid.

De 100e Parador

Het Paradorconcept blijft in beweging. Op dit moment staat gepland dat in 2020 de 98e Parador zal worden geopend. In de provincie A Coruña aan de Costa de la Muerte in Muxa. Ook zijn de restaurantiewerkzaamheden in gang gezet van het Monasterio de Veruela in de provincia Zaragoza. Daarna zal  er ook op Ibiza, Morella en Molina de Aragon aan uitbreiding gewerkt worden. In 2018 vierde de Pardores dat het concept 90 jaar bestond en zoals het er nu uit ziet hebben Paradores binnen een jaar of twee opnieuw reden tot een feestje. Als de 100e Parador zal worden geopend.

Bestaat er een top 5 van Paradores?

Op de ochtend van mijn vertrek uit de Sierra de Gredos, ontbijt ik met Alejandro Nedstrom, de International Area Sales Manager. Hij is al bijna dertig jaar werkzaam bij Paradores. Als ik hem vraag welke zijn favoriete Parador is moet hij glimlachen. ´Van de 97 Paradores die er bestaan, hoef ik er nog maar 4 de ontdekken. Iedere keer als ik een van onze hotels bezoek, ben ik weer verbaast. Want iedere ervaring is anders. Het is onmogelijk een top 5 samen te stellen. Zelfs als je me naar een top 10 of top 20 zou vragen, zou ik nog je geen antwoord kunnen geven. Iedere Pardor heeft iets speciaals dat aanspreekt. Hotels die de geschiedenis doen herleven, hotels die de natuur ons geeft, hotels die ons een unieke ervaring bieden, de kwaliteit van alles. Er is éen ding dat ze allemaal gemeen hebben: Dat is de warme uitsraling van het personeel.´

Ik heb zelf nog heel wat Paradores te ontdekken. Mijn top 10 kun je vinden op een eerder geschreven blog. Tijdens mijn ontbijt met Alejandro hoor ik dat in een van de Paradores op mijn favoriete lijstje zich ook spoken herbergen. De directeur en het personeel durven daar´s nachts niet alleen in de receptie of in het restaurant te zijn. Over unieke ervaring gesproken… Wil je weten welke Parador dat is? Ik geef je één tip. Het staat in mijn top 10 en ligt in Andalusië… Maar eigenlijk raad ik je aan gewoon alle Paradores die je op je route tegenkomt uit te proberen.

 

 

 

 

 

Geplaatst in antequera bezoeken, blog over malaga, blog over spanje, Burgos, Canarische Eilanden, La Gomera, informatie salamanca, kastelen in andalusie, kastelen in zuid spanje, La Gomera, leven in spanje, paarden en theater andalusie, paardrijshow in andalusie, Paradores in Spanje, spanje, Spanjeblog, tuinen in malaga, vakantie in andalusie, vakantie naar castilla y leon, vakantie naar spanje, wijn uit spanje, wijnreizen spanje | Een reactie plaatsen

Kastelenroute langs de mooiste kleine dorpjes van Granada en Cordoba.

Er bestaan honderden blogs en artikelen over de mooiste witte dorpen en mooiste routes door Andalusië. Maar in werkelijkheid bestaat er niet één officiële witte dorpen route in Andalusië. Het zijn er teveel om op te noemen en bovendien is het een kwestie van smaak. De witte dorpen behoren tot de oudste stadjes van Andalusië en hebben veel Moorse invloeden. De meeste liggen tegen een steile helling gebouwd of pál bovenop een berg. Vroeger boden ze bescherming tegen vijandelijke aanvallen. Veel dorpen hebben dan ook een versterkte muur en een kasteel, of resten daarvan. De betoverende witte kleur van de huizen was vooral van praktische aard: de witte kalk weerkaatst de zon en door de dikke muren blijft het in de soms ondraaglijk hete Andalusische zomers lekker koel. In de winter blijft de warmte juist goed binnen. Nog altijd wordt jaarlijks het voorjaar ingeluid door de huizen opnieuw wit te kalken.

Een van mijn persoonlijke favorieten is een vierdaagse tocht rondom het Sierra Subbetica gebergte van Cordoba en Granada. Je kunt er prachtig met de auto toeren, schitterende fietstochten maken en heerlijk wandelen. Bovendien kun je genieten van een uitstekende gastronomie met de beste olijfolie en smeuige kazen. Mijn tip is om de twee hotels te reserveren in Zuheros en in Priego de Cordoba en van daaruit de vier dorpen te bezoeken.

Dag 1 Je start je tocht in Iznajar

Dit witte dorpje in de provincie Cordoba komt net uit een sprookje, zo op een heuveltop, omringd door de gelijknamige Iznájar dam. Het lijkt wel een eiland, door bruggen verbonden met de rest van de wereld… Via lange smalle straatjes kun je het dorpje weer uitwandelen en genieten van een route rond het grootste meer van Andalusië! Het kleine stadje van ongeveer zesduizend inwoners werd enkele jaren geleden getransformeerd door de bouw van een ‘embalse’, een waterreservoir, onder het voorgebergte waarop Iznajar in de rivier de Genilvallei ligt. Sinds die tijd heeft Iznajar uitzicht op een schitterend merengebied van ongeveer dertig kilometer lang.

Ook kun je genieten van de culturele en gastronomische rijkdom die dit dorpje te bieden heeft. Natuurlijk bezoek je ook het op de top van de berg gelegen kasteel en de Torre de San Rafael. Een wandeling door de smalle straatjes brengt je langs gezellige patios en pleinen.

Tip om te proeven: Het plaatselijke anijsdrankje: anis.

Vanuit Inzajar rij je naar Hotel Zuhayra in het dorp Zuheros.

Dag 2 Verblijf in Zuheros

Zuheros ligt in de provincie Cordoba, 70 kilometer ten zuidoosten van de stad Cordoba. Het bergdorp ligt op een hoogte van 656 meter in het indrukwekkende Unesco Geopark en natuurpark Sierra Subbetica. Het is een van de meest erkende mooiste dorpen van Spanje. Bezienswaardigheden zijn het opvallende Moorse kasteel, de kerk Remedios en vier kilometer ten zuiden van Zuheros de grotten Cueva de los Murcielagos.

Het Castillo de Zuheros ligt op de top van een rots en is oorspronkelijk gebouwd in Moorse stijl in de negende eeuw. In de twaalfde eeuw werd de vesting een middeleeuwse burcht met een indrukwekkende toren. In de achttiende eeuw werden delen van de vesting gebruikt voor het bouwen van huizen maar in 1960 werd het kasteel en de belangrijkste toren gedeeltelijk gerestaureerd.

De Cueva de los Murcielagos oftewel de vleermuizen grot ligt vier kilometer ten zuiden van het dorp Zuheros, het is het grootste grottencomplex in de provincie Cordoba. De grotten hebben een totale lengte van circa twee kilometer en liggen op een hoogte van 980 meter in een groot karst landschap. Hier leefde ooit de grootste vleermuiskolonie van Andalusië. Archeologisch onderzoek heeft aangetoond dat de grotten vroeger werden bewoond en er zijn grotschilderingen gevonden van dieren en mensen.

Dichtbij Zuheros ligt het dorpje Doña Mencia. Dit is het middelpunt van de Via Verde de Aceite. Een lange spoorroute die toegankelijk is gemaakt als fiets- en wandelroute. In Doña Mencia kun je fietsen huren om een deel van deze schitterende tocht te maken. Je kunt natuurlijk ook gewoon gaan wandelen.

Tip om te proeven: De plaatselijke kazen zijn erg bekend en ook de olijfolie is heerlijk.

Je slaapt nog een nacht in Zuheros

Dag 3 Bezoek aan Priego de Cordoba

In de ochtend check je uit in Zuheros en rij je naar Priego de Cordoba. Iets buiten de stad ligt het mooie hotel Huertas de las Palomas. Priego de Córdoba ligt ook in de provincie Córdoba, en tevens in het prachtige gebied Las Sierras Subbéticas met zijn met olijfbomen begroeide heuvels.

De Barrio de la Villa is van ouds een moorse wijk met smalle straatjes en witte huizen. De wijk grenst aan het Balcón del Adarve met een prachtig uitzicht over het Andalusische landschap. Priego de Córdoba heeft een groot erfgoed van kerken in barokke Andalusische stijl. Daarnaast staat de stad bekend om zijn fontein de la Salud. Dit nationale monument stamt uit de veertiende eeuw. Net als veel andere steden in dit gebied, bevindt zich in Priego de Córdoba ook een Arabisch kasteel.

De olijfteelt is één van de belangrijkste inkomstenbronnen van het dorp en de hele omgeving. Je kunt een Almazara (olijfoliefabriek) bezoeken. Dit is zeker de moeite waard vooral als je deze combineert met een wijnproeverij. Grote kans dat als je eenmaal olijfolie uit deze streek hebt geproefd, je nooit meer anders wil. Een aantal restaurants staat bekend om zijn gebruik van de Aceite Denominación de Origen Priego de Córdoba, dat zeer hoge ogen gooit zowel op nationaal en internationaal niveau.

Dag 4. Vanuit Priego de Cordoba naar Montefrio

Het vriendelijke dorp Montefrío in Andalusië ligt buiten de toeristische route in de noordwestelijke hoek van de provincie Granada, nabij de grens met Cordoba. Het is een van de meest opvallende plaatsen in de regio.

Montefrío wordt gedomineerd door een aantal prachtige historische gebouwen. Allereerst de Iglesia de la Villa, die de moeite waard is ondanks de steile klim vanuit de stad te bezoeken en te genieten van het prachtige panoramische uitzicht.
Dit geweldige uitzicht wordt vaak afgebeeld in reisgidsen en op posters van de streek. De kerk werd gebouwd in de 16e eeuw (mix gotische en renaissance stijl) op de ruïnes van de Arabische vesting als symbool van de overwinning van het christendom over de islam. De kerk is gebouwd op de plaats van het kasteel van Nasrid. Op een belangrijke strategische locatie werd de Alcazaba in het midden van de 14e eeuw gebouwd om het moslim-koninkrijk van Granada te helpen verdedigen en de invasie door de christenen te voorkomen. Na de verovering van Montefrío in 1486, besloten de katholieke monarchen het kasteel af te breken en werd de kerk op zijn plaats gebouwd.

Tip om te proeven: De plaatselijke kazen van Montefrio

Je slaapt nog een nacht in Priego de Cordoba of je vervolgt je route.

 

Informatie

Hotel Zuhayra in Zuheros

Hotel Huerta de las Palomas in Priego de Cordoba

Fiets huren in Doña Mencia bij Centro Ciclismo Subbetica voor Via Verde

Fiets huren en bagagevervoer om de hele route per fiets te doen

Geplaatst in blog over malaga, blog over spanje, Fietsen in Andalusië, fietsen in spanje, GRotten in Spanje, kastelen in andalusie, kastelen in zuid spanje, leven in spanje, spanje, Spanjeblog, vakantie in andalusie, wandelen in andalusie | Een reactie plaatsen

Wandelgebied Grazalema, het natste gebied van Spanje?

Als je vanuit Malaga met de auto naar het westen rijdt, kom je drie schitterende berggebieden tegen: de Sierra de Grazalema, Sierra de las Nieves en het Parque Natural de los Alcornocales. Hoewel het drie verschillende gebieden zijn, liggen ze dicht genoeg bij elkaar om ze in één wandelweek te bezoeken. In dit blog vertel ik je over de Sierra de Grazalema.

De Sierra de Grazalema strekt zich uit over twee provincies, namelijk Cádiz en Málaga. Het is geen groot gebied, ongeveer 50.000 hectare en daarmee kleiner dan de meeste andere natuurgebieden.  Het is vooral een uitermate afwisselend gebied, zodat je op een relatief klein oppervlakte wandelingen kunt maken die qua sfeer enorm uiteen lopen.

De Sierra de Grazalema kent kale bergruggen van kalksteen, diepe ravijnen, met bos begroeide valleien, kolkende rivieren, boomgaarden met fruit en olijven, weides vol wilde bloemen en insecten en steile rotswanden waar redelijk moeilijke routes geklommen kunnen worden.

Het stadje Grazalema is in dit geheel een prettig middelpunt. Het is er altijd levendig, je kunt er uitstekend eten in van de vele authentieke restaurants met streekprodukten, er zijn winkels voor de dagelijkse boodschappen en bovenal ligt het adembenemend  tegen de ruggen van drie sierra’s: Sierra de Gaidovar, Sierra del Pinar en Sierra del Endrinal.


De Sierra de Grazalema heeft de twijfelachtige reputatie het natste gebied van heel Spanje te zijn. Door zijn ligging in de buurt van de Atlantische Oceaan, regenen op de hoge toppen van de Grazalema de eerste regenwolken zich lustig leeg. Jaarlijks valt er 2200 mm neerslag. Hoe Grazalema aan de reputatie komt is mij een raadsel, ik ben er minstens 10 keer geweest en heb nooit een spatje regen kunnen ontdekken. Die regen valt vooral in de herfst, de winter en het vroege voorjaar maar heeft wel als gevolg dat het er zeer groen is en dat er bijna 1300 verschillende planten en bloemen bloeien. Een groot deel is zelfs endemisch en vind je dus alleen in de Grazelema.

In het gebied kom je, ondanks de overvloedige neerslag,  niet veel meren of waterpartijen tegen; het meeste water verdwijnt meteen in de kalkbodem en zie je aan de oppervlakte niet meer terug.

De Sierra de Grazalema is een prettig wandelgebied. Bovendien valt het uitstekend te combineren met bezoeken aan pintoreske witte dorpjes in de provincia Cadiz.

 

Geplaatst in blog over malaga, blog over spanje, leven in spanje, Sierra de Grazalema wandelen, vakantie naar spanje, wandelen in andalusie | 1 reactie

De bijna God van de Flamenco, Paco de Lucia

Het was in 1972. Mijn vader had kaartjes voor theater Carré. Over het algemeen konden onze muziekkeuzes het aardig met elkaar vinden. Zeventigerjaren rock en blues schalde dagelijks op vol volume bij ons thuis uit de geluidsboxen. Maar dit keer kon ik mijn vader niet helemaal volgen. Een concert van een voor mij onbekende Spaanse flamencogitarist? Wat moest ik daar nu mee? Ik had sowieso niets met Spanje.

Twee uur later was ik verkocht! Vanaf dat moment volgde ik El Maestro de Lucia op de voet. Paco de Lucía wordt de ‘profeet van de nieuwe flamenco’ genoemd. Hij fuseerde namelijk traditionele Andalusische flamenco met allerlei ingewikkelde harmonieën en razendsnelle toonladders. Zijn zeer virtuoze techniek heeft hem wereldbekend gemaakt. Niet voor niets noemde Eric Clapton hem ‘een titaan in de flamenco-wereld’.

 

De jonge Paquito

De gitarist werd in 1947 geboren als Francisco Sánchez Gómez, zoon van flamencogitarist Antonio Pecino Sánchez. Al in zijn vroege jeugd klonk het warme gitaargeluid van de nylonsnaren door de woonkamer.

Paco groeide op in een arme wijk van Algecíras. Zigeuners en arme Spanjaarden woonden naast elkaar en leefden veelal op straat. Om het leven draaglijk te maken werd er veel gedronken en gefeest. Op die feestjes zette De Lucía zijn eerste stappen als gitarist. Op zijn elfde had hij een optreden via de radio en ontving hij zijn eerste prijs. Al snel had hij een artiestennaam verzonnen. Paco was zijn roepnaam, dat is de afkorting voor Francisco. En hij was de zoon van Lucia. Francisco, die dan nog niet weet dat hij een gitaarlegende zal worden, komt de artiestenwereld binnen als Paco van Lucia.

Eind zestiger jaren ontmoette hij José Monje Cruz, bekend geworden onder de naam Cameron de la Isla. Met hem ging hij gedurende de jaren die volgden een zeer vruchtbare samenwerking aan, die leidde tot een nieuwe variant van de flamenco, de zogenaamde Flamenco Nuevo, een mix van contemporane en traditionele stijlen. De la Isla en De Lucía waren de gezichten van deze nieuwe stroming.
Van de twee virtuosen werden diverse elpees uitgebracht. Absolute meesterwerken en erg vernieuwend Maar ondertussen nam, vanwege het druggebruik van Camarón, na een aantal jaren de samenwerking af.

 

Flamenco in ontwikkeling

Paco´s grote doorbraak beleefde hij in 1976 toen hij de rumba Entre dos Aguas opnam. Zoiets was nooit eerder in de geschiedenis van de flamenco vertoond. Een rumba is een traditionele Afrikaans-Cubaanse volksdans en behoort dus niet tot de flamenco. Echter het nummer kwam direct in de Top 20 terecht, en bracht Paco de eerste internationale bekendheid. Entre dos Aguas werd een groot succes, maar authentieke flamencomuzikanten konden de frivole muzikale uitstap van De Lucía minder appreciëren. De Lucía verdedigde zijn keuze. “Ik zal altijd trouw blijven aan de traditionele vormen van flamenco, maar er moet plaats zijn voor ontwikkeling”, was zijn antwoord. Onder de authentieke flamencomuzikanten was het een wanklank dat Paco de Lucía, die overigens in die periode geen noten kon lezen, akkoorden, sequenties en toonladders begon te gebruiken, die gewoonlijk bij jazzmuziek horen.

( luister naar Entre dos Aguas door op de foto te klikken)

 

Ongehoord niveau

Tot grote ontsteltenis van de echte flamencopuristen, bleef de muzikant zijn grenzen verkennen. De Lucía, die op gehoor en gevoel speelde, zei hierover dat hij niet zomaar alles met flamenco deed wat hij zou willen, juist omdat het dan zijn eigen identiteit zou verliezen.

Zo geliefd als hij werd op internationaal gebied, zo minachtend sprak de flamencowereld in Spanje over hem. Maar hij had lak aan de kritiek en zei:
‘Flamenco wordt gemaakt door de mensen om je heen. Je leert het van je familie, je vrienden, tijdens feestjes vol drank. Pas daarna werk je aan je techniek. Flamencogitaristen hoeven niet te studeren. Het leven van een zigeuner is een leven vol anarchie, daarom is flamenco een stijl zonder discipline. Het belangrijkste in de muziek staat niet in de noten.’

De tweede keer dat ik Paco de Lucia in levende lijve zag was toen hij het jawoord gaf aan Casilda Varela Ampuero de dochter van een ex-Franco generaal. Omdat er tussen beide families in Spanje nogal wat consternatie was ontstaan, besloot het stel in Amsterdam voor de kerk te trouwen. De bedoeling was dat het geheim zou blijven, maar de Nederlandse pers had er lucht van gekregen en zodoende stond ik op die 27e januari in 1977 te koukleumen op het Begijnhof in de hoop een glimp op te vangen van de Spaanse gitaarvirtuoos.

Daarna heb ik De Lucia nog twee keer zien optreden. In Spanje, waar ik ondertussen woonde. Tijdens zijn carriëre werd hij bekroond met vele onderscheidingen waaronder de Latin Grammy Award voor beste flamencoalbum en El Premio del Principe de Asturias

 

paco5

 

Muziek is de moedertaal van het hart

De bijna-god van de flamenco stierf op 66-jarige leeftijd. Hij was met zijn kinderen op een strand in het Mexicaanse Cancun aan het spelen toen hij opeens onwel werd. Onderweg naar het ziekenhuis overleed hij aan de gevolgen van een hartinfarct. Hij ligt begraven op een oude begraafplaats in Algeciras.

 

Paco was een internationaal symbool voor vernieuwende flamenco, een bevlogen en zeer begaafd snarenwonder. In zijn muziek hoor je de klanken met ingetogen bezieling en uitbundige passie spreken. Het magische van zijn werk is, dat ik een gevoel van heimwee ervaar naar iets wat ik nooit heb gekend.

 

 

Geplaatst in blog over spanje, spanje, Spanjeblog, Zanger Paco de Lucia | Tags: , , | 1 reactie

Eurovelo 1, de Atlantische kustroute op de fiets

Wat bezielt me om op weg te gaan? Deze vraag stel ik mezelf regelmatig. Weg uit je vertrouwde omgeving, los uit de dagelijkse sleur, andere mensen ontmoeten, genieten van de mooie natuur op een andere plek, andere landschappen ontdekken of nieuwe ideeën of inzichten opdoen.

Dit keer maak ik een fietstocht door het noorden van Spanje over de Eurovelo 1-route in Castilla y Leon en ga ik op zoek naar afwisselende landschappen onder de Spaanse zon. De Eurovelo 1 is officieel een route van ruim 9000 kilometer die loopt van Noord-Noorwegen naar Zuid-Portugal maar ik beperk me tot een paar dagen op het traject dat door Noord-Spanje loopt. Het startpunt is het dorpje Villafranca Montes de Oca. Van daaruit fiets ik over oude geitenpaden, langs riviertjes en watervallen en af en toe stop ik bij een kappelletje in een gehucht of dorp.

Mooie vergezichten lonken, er doemen hoge heuvels op, het is vast prachtig om die eens te beklimmen. Vogelgeluiden klinken als muziek in mijn oren. Vlinders vergezellen me op mijn weg en af en toe vliegt er een roofvogel boven me. Vrijheid blijheid. Hier word ik gelukkig van. Ergens op een terrasje van een klein zaakje drink ik een cortado. Met een groot glas water.

Als ik op dag twee door de poort van Burgos kom, lijk ik wel te zijn terechtgekomen in een filmscenario: eerst zie ik een bedrijvig plein en dan de kathedraal. Op een hoek staat een muilezel. Pelgrims die de Santiagoroute lopen, zitten met hun pijnlijke voeten in een fontein en maken kennis met elkaar. Er wordt gekookt, het ruikt naar gebakken knoflook. En er wordt gegeten. Midden in dit levende schilderij stap ik af en stil ik de honger van mijn knorrende maag met een stevige maaltijd op basis van morcilla (bloedworst).

De volgende dag bezoek ik de prachtige kathedraal, neem ik afscheid van de wandelaars en de sfeervolle accomodatie. De tocht heeft heel veel te bieden. Ik ontdek tal van cultuurhistorische schatten, afwisselende landschappen met barre hoogvlakten, bosrijke hellingen, vruchtbare valleien aan wederszijden van het Kanaal van Castilia, en ruige rotspartijen.

Dan sta ik opeens oog in oog met een enorme stier die het fietspad belemmert. Blijkbaar is hij goed gemutst, want hij kijkt me enkel aan als ik van mijn fiets afstap en met een grote boog via de berm om hem heen loop, mijn fiets in de hand en als eventueel beschermingswapen in de aanslag. Als ik aankom in het plaatsje Castrojeriz besluit ik dat het tijd is voor een welverdiende rustdag.

Ik bezoek de Santo Domingo kerk en op deze stralende dag betrap ik mezelf erop dat ik het mooie nummer Sin ti no soy nada van Amaral maar niet uit mijn hoofd krijg. De zon schijnt uitbundig en het dorp is prachtig.

Nagestaard door een hondertal geiten vervolg ik de volgende dag mijn weg. Gedreven door een innerlijke drang te willen weten wat achter de horizon ligt, trap ik door. Die avond kom ik aan in Fromista. Dat is tevens mijn eindpunt. Om de hele tocht te fietsen heb je 14 dagen nodig. Helaas laat mijn fysieke conditie op de fiets iets te wensen over en ik moet eerlijk toegeven dat de organisatie me op bepaalde punten heeft opgehaald en naar het volgende startpunt heeft gebracht. Een beetje smokkelen mag, toch? Ik heb enorm genoten van de uitbundige combinatie van kunst, historie en fietsen. En uiteraard ook van de gastronomie en de ribera del Duero-wijnen van de streek.

EuroVelo 1, de Atlantische kustroute, is onderdeel van het netwerk van de European Cycling Federation. Vanaf de Noordkaap gaat de route langs de Noorse kust, steekt over naar Aberdeen, doorkruist Schotland, en steekt dan over naar Belfast. Na een ronde om Ierland volgt opnieuw een oversteek naar Wales, en via Cornwall en de oversteek van Het Kanaal beland je in Bretagne. Langs de Franse kust naar het zuiden, de Pyreneeën over en dan midden ??) door Spanje naar de zuidkust. Tenslotte via de Algarve (Portugal) naar de Portugese westkust. Het is niet erg waarschijnlijk dat iemand de hele route in één keer zal afleggen. Maar door de verscheidenheid van landen en mogelijkheden biedt ze voor elk wat wils en volop mogelijkheden voor een aantal gevarieerde vakantiefietstochten.

Het traject via het Spaanse binnenland is vooral heuvelachtig en niet bijzonder zwaar. De tocht loopt van het Noorden tot het zuiden van Castilla y Leon en loopt door vier bijzondere gebieden: 1. De Pelgimsroute naar Santiago, 2. Langs het Kanaal van Castilia, 3. Langs de Duerorivier, 4. Over de Zilverroute. De Santiagoroute en Zilverroute zijn europees cultureel erfgoed van Unesco.

Het Spaanse deel van Eurovelo 1 bestaat uit de volgende trajectecten:

Dag 1. Logroño- Santo Domingo de la Calzada (52 km)

Dag 2. Santo Domingo de La Calzada- Villafranca Montes de Oca (33 km)

Dag 3. Villafranca Montes de Oca- Burgos (40 km)

Dag 4. Burgos- Castrojeriz (40 km)

Dag 5 Castrojeriz- Fromista (27 km)

Dag 6 Fromista. Palencia (43 km)

Dag 7 Palencia- Valladolod ( (52 km)

Dag 8 Valladolid- Tordesillas (41 km)

Dag 9 Tordesillas- Toro ( 50 km)

Dag 10 Toro – Zamora ( 50 KM)

Dag 11 Zamorra- Salamanca ( 68 km)

Dag 12 Salamanca Guijuelo ( 59 km)

Dag 13 Guijuelo- Hervas (46 km)

Dag 14 Hervas- Plasencia ( 42 km)

 

(Wil je het hele Spanjetraject doen, dat fiets je vanaf Plasencia op de Zilverroute verder via Extremadura naar Huelva)

Voor meer informatie in het Engels kun je kijken op:

www.turismocastillayleon.com

www.eurovelo.com

 

 

Geplaatst in blog over spanje, Burgos, Fietsen in Andalusië, fietsen in spanje, spanje, Spanjeblog, vakantie naar castilla y leon | Tags: , | Een reactie plaatsen

Almeria, de vergeten provincie van Andalusië

In het zuidoosten van Andalusië ligt de provincie Almeria, een van de warmste plekken in Europa. Almeria komt van het Arabische begrip Al-Mariya dat Spiegel van de Zee betekent. Het speciale microklimaat zorgt voor meer dan 320 zondagen per jaar. Het is precies daar waar in enorme kassen groenten, fruit en bloemen gekweekt worden voor de export naar heel Europa. Veel mensen kennen Almeria als El mar de plastico, de Plasticzee. Ook staat Almeria bekend als het enige woestijngebied in Europa en zijn er in het verleden veel films en series opgenomen. Zoals Lawrence of Arabia en Game of Thrones. Maar Almeria blijkt ook een aantal prachtige natuurgebieden te hebben. Ik heb ze onlangs bezocht en zet ze voor je op een rij:

Reserva Natural Albufeira de Adra

Dit natuurreservaat ligt aan de kust op een plek die je niet zo snel zou verwachten: tussen stranden en een drukke haven in. Het zijn de drie Albuferas de Adra (de lagunes van Adra), die werden gevormd door een oude rivierdelta uit de Río Adra. De lagunes vormen een klein natuurreservaat, een natuurlijke habitat voor wilde dieren en schildpadden. Het is een uitzonderlijke locatie voor vogelaars met zo’n 140 verschillende soorten, waaronder flamingos en een aantal bedreigde soorten.

 

Voor meer informatie

Parque Natural Cabo de Gata

Het natuurpark Cabo de Gata, is gevestigd in de wilde zuidoostelijke hoek van Andalusië en is een van de laatste relatief ongerepte natuurgebieden langs de Middellandse Zee. Het is een fascinerend landschap met verborgen baaien, duizelingwekkende kliffen, uitgebreide koraalriffen, vulkanische rotsformaties en spectaculaire flora en fauna. Cabo de Gata is vooral geliefd bij duikers en biedt ideale snorkelmogelijkheden.

De stranden van Cabo de Gata behoren tot de mooiste stranden van Andalusië vanwege de omvang, omgeving en de mooie vergezichten. Ze zijn te bereiken door droge rivierbeddingen en omringd door palmbomen en daardoor waan je je in een tropisch oord.

Voor meer informatie

Paraje Natural Karst y Yesos de Sorbas

Dit natuurpark telt meer dan 1000 in gipssteen uitgegraven grotten met kilometers lange gangen. Het grootste karstgebied ter wereld vormt een uniek ondergronds landschap dat bezocht kan worden onder leiding van een gids. Deze grotten onderscheiden zich door de vele bronnen en galerijen met stalagmieten en stalactieten die zich door de jaren heen hebben gevormd. Het bijzondere kristalgesteente schittert je tegemoet en weerkaatst in de lamp van de verplichte helm die je moet dragen tijdens je bezoek.

De Karst-formaties in Sorbas in het uiterste oosten van de subwoestijngang Tabernas Sorbas hebben een grote educatieve en wetenschappelijke waarde. Door de interesse in speleologienis dit een van ’s werelds belangrijkste gips karstgebieden in de wereld geworden. De geologische geschiedenis van karstlandschappen gaat zes miljoen jaar terug. Op dat moment was het Sorbas-bassin gevuld met water uit de Middellandse Zee. In een volgende periode werd deze zee steeds ondieper, onderhevig aan hoge verdampingssnelheden, waardoor een stuk gips dat meer dan 100 meter dik was, neersloeg.

www.cuevasdesorbas.com

El Valle de Almanzora

De regio Valle del Almanzora ligt in het binnenland van Almería. De gemeenten die de regio vormen zijn gelegen aan beide zijden van de Almanzora-rivier, die door het hele gebied loopt en er de ruggengraat van is. Het museumdorp Olula del Rio, de plaats Macael met de marmergroeven en het stadje Seron aan de voet van een kasteelruine hoog op een berg zijn plekken die je minstens moet bezoeken.

De Almanzora-rivier wordt gemarkeerd door amandelbloesem, sinaasappelbomen en boomgaarden, en biedt qua landschap veel contrasten. De Almanzora-vallei is verbonden met de industriële exploitatie van zijn natuurlijke hulpbronnen, zoals mijnbouw, wijnproductie, olijfproductie, landbouw zoals amandelen of de vleesindustrie. Al dit erfgoed vertegenwoordigt elk op zijn eigen manier de geschiedenis en cultuur van de mensen die deel uitmaken van dit uitgestrekte gebied.

https://turismoalmanzora.com/en/

Parque Natural de Sierra Maria- Los Velez

In het noorden van de provincie liggen de plaatsen Velez Rubio en Velez Blanco met het strategisch gebouwde Castillo de los Velez. Het is een gebied dat wordt gekenmerkt door vijgcactussen, amandelbomen en hoger gelegen pijnboombossen. Er leven talloze vogelsoorten en er groeien leeuwenbekjes- en leliesoorten die nergens anders te vinden zijn.

Als je de Levante binnenkomt via de uitgestrekte Chirivelpassage, valt onmiddellijk de landschapsdiversiteit van het natuurpark Sierra María-Los Vélez op. Het gebied staat ook wel bekend om de helderste lucht in Andalusië.

Het noorden van de provincie Almería is niet alleen een kruispunt en doorgang tussen Andalusië en de Levant, het is ook een ontmoeting tussen unieke geologische- en landschapsgebieden. In María-Los Vélez vind je enorme terpen, bijna verticale putten die meer dan tweeduizend meter hoog zijn in bergen zoals María, Las Muelas, El Maimón, El Gabar of Sierra Larga.

In dit gebied liggen de diverse grotten waaronder de Cueva de los Letreros met een van de belangrijkste archeologische rotsschilderingen van Spanje. Eigenlijk zijn het geen echte grotten, maar meer enorme inhammen. Je kunt ze alleen met een gids bezoeken. In de Cueva de los Letreros kun je de 7000 jaar oude rode rotstekeningen van El Indalo zien, het symbool en de beschermheilige van Almeria.

De rotstekening stelt een mensfiguurtje voor, dat stevig op de grond staat en met uitgestrekte armen een halve cirkel boven het hoofd houdt. Dat kan de regenboog zijn, maar een andere verklaring is dat het een begroeting betreft van de uit de zee opkomende zon. Deze figuur wordt El Indalo of El Brujo genoemd. Geschilderd op boten en boven deuropeningen moet het beschermen tegen storm en ‘het boze oog’, en zou het voorspoed moeten brengen. Kunstenaars en levensgenieters hebben het symbool overgenomen als icoon voor geluk en creativiteit.

Door het belang van deze muurschilderingen, werd de grot in 1924 tot een Beschermd Nationaal Historisch Monument verklaard en door Unesco recent benoemd tot Patrimonio de la Humanidad (Erfgoed van de Mensheid).

Voor meer informatie

Met dank aan:

Diputación de Almeria, Organizacion de A Una Hora de Almeria y Guadalinfo

 

 

 

 

Geplaatst in Almeria informatie, blog over spanje, GRotten in Spanje, in Almeria, kastelen in andalusie, kastelen in zuid spanje, leven in spanje, spanje, Spanjeblog, vakantie in andalusie, wandelen in andalusie | Een reactie plaatsen

Mogarraz, een bergdorp met eigen identiteit in de provincie Salamanca

Omringd door honderden portretten, waarvan de ogen mij aanstaren, drink ik een lokale sterke drank op het terras van de plaatselijke kroeg in het bergdorpje Mogarraz, dat in de omgeving het dorp van de gezichten wordt genoemd. Ik voel me nogal bekeken door de beeltenissen rondom mij waarmee ik geconfronteerd word.

4      10

Ik ben in dit dorp beland via een bergpad vanuit La Alberca, een plaatsje in het binnenland van Salamanca dat tegen de Sierra de Francia ligt aangeplakt. Op het eerste gezicht lijkt Mogarraz exact op de andere dorpjes die ik in de omgeving bezocht heb. Met vakwerkhuizen van één een of twee verdiepingen, een oude kerk met een verlaten historisch plein en in de keienstraten de vriendelijke boerenbevolking bij wie je op de verweerde gezichten kan aflezen dat het bestaan in de Sierra, zelfs vandaag de dag, niet gemakkelijk is.

Echter, terwijl ik door Mogarraz wandel is het niet de boerenbevolking die mij aanstaart, maar zijn het de blikken van portretten, in grijs-en sepiakleuren, die aan de muren van de huizen hangen, en die mij achtervolgen. De herbergier Satur, die mij zijn zelfgebrouwen hierbas (kruidenbitter) laat proeven, doet het verhaal achter deze levensgrote openluchtexpositie uit de doeken. Terwijl ik luister, probeer ik in de ogen van de beeltenissen hun geschiedenis af te lezen.

8

De trotse Satur vertelt me over de schilder Florencio Maíllo Cascón die in 1962 in Mogarraz geboren is, en in het jaar 2008 van de autoriteiten in Salamanca een bijzondere opdracht kreeg. Zijn missie was het naschilderen van 388 pasfoto´s van de inwoners die in 1967 in het dorp woonden. In de jaren zestig verplichtte de dictator Francisco Franco de Spaanse bevolking om een identiteitsbewijs bij zich te dragen en voor het eerst moest iedere burger, groot of klein, een pasfoto laten maken die op het vereiste document geplakt wordt. Deze foto´s, die op een late herfstdag in 1967 genomen zijn, leggen geschiedenis en emotie van de toenmalige bewoners vast. Het zijn precies die foto´s van de eerste DNI kaarten die de Florencio 45 jaar later gaat naschilderen.

Hij gebruikt ijzeren platen van olievaten die platgewalst worden en schildert met een natuurlijke verfsoort die de Romeinen al gebruikten. Iedere keer als hij een portret klaar heeft wordt het behandeld met bijenwas om de kleuren te behouden en het schilderij tegen het grillige klimaat en de tand des tijds te beschermen. De portretten worden bevestigd aan de wanden van de huizen van de toenmalige of nog huidige bewoners.

20160607_114208

De schilder was zelf rond de vijf jaar toen de pasfoto´s genomen werden. Er zijn heel wat jaren verstreken maar toch kan hij zich herinneren hoe de vriendelijke buurvrouw lachte, hoe de strenge pastoor hem aankeek, hoe zijn geruststellende moeder hem toeknikte en hoe de vertederende blik van zijn grootmoeder was. Maar ook het verdriet dat een tante uitstraalde toen dat jaar haar kind overleed, hoe berustend haar man keek en hoe grimmig de klokkenluider was. Bij ieder profiel probeerde hij gevoelsmatig het karakter van de persoon vast te leggen en dat lukte zo goed dat het dorp met zijn street gallery bekend wordt.

12

Onder de indruk maak ik een wandeling door het labyrinth van kleine straatjes terwijl er vanaf huizen op me neer gekeken wordt. Op bijzondere wijze is Florencio er in geslaagd om de geschiedenis te laten herleven. Ik vraag me af hoe het leven was in die tijd in het dorp. Het is moeilijk om me er een voorstelling van te maken, hoewel de zwijgende koppen boekdelen spreken. Met passie heeft de kunstenaar zijn taak verricht en is het hem bijzonder goed gelukt om de tijd te bevriezen in zijn weergaven.

Mogarraz ligt in het natuurpark en prachtige wandelgebied Las Batuecas, 80 km vanaf de plaats Salamanca. Het is onderdeel van de Sierra de Francia met dorpjes als La Alberca, La Bastida, Miranda del Castañar en Linares del Frio. Het is een prachtige streek om met de auto rond te toeren of om wandelingen te maken. In La Alberca is een bezoekerscentrum waar je wandelkaarten kunt halen en informatie over de omgeving kunt krijgen.

Geplaatst in blog over spanje, spanje, Spanjeblog | Tags: | 2 reacties